In een wereld waarin sprookjes niet eindigen zoals wij ze geleerd hebben, begint een reis door spiegels, kou en herinnering. De mens als leidraad daar waar bevindingen bevroren zijn geraakt- in heden of jeugd-. Het gevaar van de splinters van een spiegel die uiteindelijk breekt en waardoor weten we niet. Deze splinters echter komen terrecht in de harten van mensen. 



Daar waar een moeder tracht te beschermen aan de rand van het donkere woud verliest een meisje zichzelf in een beeld wat niet van haar is. Een koningin bevriest in ijs en zal de latere sneeuwkoning worden als zij niet oppast en, een zoon erft een kroon die hij niet blijkt te kunnen dragen.. 


Uiteindelijk ontdekt de verteller ook zijn eigen verwonding.


Centraal staan de vragen: kunnen wij onze eigen splinters herkennen en erkennen, wat gebeurd er dan, en hoe gaan we verder?

“Die falschen Märchen” vertelt over innerlijke kou, doorgegeven wonden en de verantwoordelijkheid van de mens om niet zelf tot spiegel van vernietiging te worden.

Voor mijn vader die me de liefde voor klassieke muziek heeft bijgebracht.