Waar woorden muziek worden
Luister op SpotifyVerhaal
My Favorite Mistake gaat over weten dat iets niet goed voor je is en er toch opnieuw voor kiezen. Over jezelf verliezen in iets waarvan je diep vanbinnen al wist dat het niet zou werken. En uiteindelijk besluiten: ik laat mezelf niet nog een keer achter.
Songtekst
What if this never happened
Where would it have left me
What if this belonged to another life
Another version of me
I’d be light on a Sunday morning
Easy in my skin
Nothing pulling underneath me
No storm I’m standing in
I try to understand your meaning
Make sense of upside down
I try to stand without leaning
But my heart won’t leave the ground
This is a shit-show, ridiculous in size
My favorite mistake
Yeah, I made it twice
Yeah, I know better now
How do I clean this mess you left me in
How do I rewrite the script you wrote
It’s this darkness I’m drowning in
So I leave myself this note
My favorite mistake
Yeah, I made it twice
I wanted something real to hold
Not something I defend
You gave me just enough to stay
And nothing in the end
Funny how I saw it all
And still chose to ignore
Knew exactly what you were
Still came back for more
Yeah, I know better now
How do I clean this mess you left me in
How do I rewrite the script you wrote
It’s this darkness I’m drowning in
So I leave myself this note
My favorite mistake
Yeah, I made it twice
I will never leave my heart behind
In the hands of the likes of you
I will stay right by my own side
Yeah, that’s what I’ll do
I don’t need another warning sign
I don’t need another proof
Keep that in mind, my dearest mind
I’ll choose the higher ground
My favorite mistake
Yeah… not this time
Where would it have left me
What if this belonged to another life
Another version of me
I’d be light on a Sunday morning
Easy in my skin
Nothing pulling underneath me
No storm I’m standing in
I try to understand your meaning
Make sense of upside down
I try to stand without leaning
But my heart won’t leave the ground
This is a shit-show, ridiculous in size
My favorite mistake
Yeah, I made it twice
Yeah, I know better now
How do I clean this mess you left me in
How do I rewrite the script you wrote
It’s this darkness I’m drowning in
So I leave myself this note
My favorite mistake
Yeah, I made it twice
I wanted something real to hold
Not something I defend
You gave me just enough to stay
And nothing in the end
Funny how I saw it all
And still chose to ignore
Knew exactly what you were
Still came back for more
Yeah, I know better now
How do I clean this mess you left me in
How do I rewrite the script you wrote
It’s this darkness I’m drowning in
So I leave myself this note
My favorite mistake
Yeah, I made it twice
I will never leave my heart behind
In the hands of the likes of you
I will stay right by my own side
Yeah, that’s what I’ll do
I don’t need another warning sign
I don’t need another proof
Keep that in mind, my dearest mind
I’ll choose the higher ground
My favorite mistake
Yeah… not this time
Shop
Verhaal
“Zij Toverde een Huis” ontstond na een gesprek met mijn zoon. Wie voortdurend geeft, draagt en opvangt, kan gemakkelijk vergeten dat ook zij zelf iets nodig heeft. De vraag “tover eens voor mij” wordt daardoor steeds meer de kern van het lied: niet de vraag om iets groots, maar om een klein teken dat de ander óók wil bijdragen aan het wonder.
Het lied gaat daarmee over liefde, geven en dragen, maar ook over de grens waarop je ontdekt dat zelfs een tovenaar niet eindeloos alleen kan blijven toveren.
Het lied gaat daarmee over liefde, geven en dragen, maar ook over de grens waarop je ontdekt dat zelfs een tovenaar niet eindeloos alleen kan blijven toveren.
Songtekst
Zij toverde in hemelsblauw
een huis, een huis
Zij toverde je groot en sterk
dat was een werk
Met liefde hield zij hoog en droog
wat soms wel kilo's, kilo's woog
Zij toverde het uitzicht om tot kunst
en bracht de bloemen steeds weer thuis
Zij toverde, zij toverde
met liefde in een schuur
een beeld, een bad en tegelwerk
met gouden kranen uit de muur
Zij toverde een kind
een hekje langs een paadje
een boom, een poes en
krijttekeningen op een straatje
Zij luisterde naar je hart en liet niet na
ook boos te worden
omdat
zij toverde zo veel zij kon
was blij
Het enige wat zij je vroeg
toe
tover eens voor mij
Zij toverde een wereld
uit een lege hand
van maandagmorgen tot
het einde van het land
Ja
zij gaf de kleuren aan de lucht
de warmte aan het vuur
zij bouwde bruggen door de storm
en deuren in een muur
Zij toverde zo veel zij kon
elke keer opnieuw
en hield de stukken van de dagen vast
wanneer jij het niet meer kon
of struikelde en viel
Het enige wat zij je vroeg
toe
tover eens voor mij
Zij toverde in donkerte
zij verzachtte wat zij zag
en hield het licht nog brandend
op een veel te lange dag
Zij plakte dromen aan elkaar
wanneer ze vielen op de grond
en zocht naar woorden voor de stilte
die geen antwoord vond
Zij toverde de jaren door
een thuis van wol en tijd
een plek waar bijna alles kon
en niemand ooit iets kwijt
Maar ergens tussen geven
en het dragen van jouw pijn
vergat jij dat
een tovenaar
soms zelf ook breekbaar kan zijn
Want zelfs de sterkste handen
worden moe
ja
en zelfs sterren vallen af en toe
En wie altijd maar de wonderen verzint
ik zie het nu
die liefde maakte haar
soms blind
Zij wachtte niet op kastelen
niet op goud of diamant
alleen een kleine vonk van jou
de warmte van jouw hand
Zij toverde een huis, een tuin
een leven om ons heen
maar wonderen
maak je
uiteindelijk
niet alleen
niet alleen
Zij toverde zo veel zij kon
dat weet jij vast nog wel
en al liep alles uit de pas
zij vulde in
wat er
zonder haar
niet was
En
het enige wat zij je vroeg
door alle jaren heen
was
tover eens voor mij, mijn lief
ik kan niet toveren alleen
Zij toverde in hemelsblauw
een huis, een thuis
en bleef
wat ik lastig kan geloven nu
geloven
in jou
een huis, een huis
Zij toverde je groot en sterk
dat was een werk
Met liefde hield zij hoog en droog
wat soms wel kilo's, kilo's woog
Zij toverde het uitzicht om tot kunst
en bracht de bloemen steeds weer thuis
Zij toverde, zij toverde
met liefde in een schuur
een beeld, een bad en tegelwerk
met gouden kranen uit de muur
Zij toverde een kind
een hekje langs een paadje
een boom, een poes en
krijttekeningen op een straatje
Zij luisterde naar je hart en liet niet na
ook boos te worden
omdat
zij toverde zo veel zij kon
was blij
Het enige wat zij je vroeg
toe
tover eens voor mij
Zij toverde een wereld
uit een lege hand
van maandagmorgen tot
het einde van het land
Ja
zij gaf de kleuren aan de lucht
de warmte aan het vuur
zij bouwde bruggen door de storm
en deuren in een muur
Zij toverde zo veel zij kon
elke keer opnieuw
en hield de stukken van de dagen vast
wanneer jij het niet meer kon
of struikelde en viel
Het enige wat zij je vroeg
toe
tover eens voor mij
Zij toverde in donkerte
zij verzachtte wat zij zag
en hield het licht nog brandend
op een veel te lange dag
Zij plakte dromen aan elkaar
wanneer ze vielen op de grond
en zocht naar woorden voor de stilte
die geen antwoord vond
Zij toverde de jaren door
een thuis van wol en tijd
een plek waar bijna alles kon
en niemand ooit iets kwijt
Maar ergens tussen geven
en het dragen van jouw pijn
vergat jij dat
een tovenaar
soms zelf ook breekbaar kan zijn
Want zelfs de sterkste handen
worden moe
ja
en zelfs sterren vallen af en toe
En wie altijd maar de wonderen verzint
ik zie het nu
die liefde maakte haar
soms blind
Zij wachtte niet op kastelen
niet op goud of diamant
alleen een kleine vonk van jou
de warmte van jouw hand
Zij toverde een huis, een tuin
een leven om ons heen
maar wonderen
maak je
uiteindelijk
niet alleen
niet alleen
Zij toverde zo veel zij kon
dat weet jij vast nog wel
en al liep alles uit de pas
zij vulde in
wat er
zonder haar
niet was
En
het enige wat zij je vroeg
door alle jaren heen
was
tover eens voor mij, mijn lief
ik kan niet toveren alleen
Zij toverde in hemelsblauw
een huis, een thuis
en bleef
wat ik lastig kan geloven nu
geloven
in jou
Shop
Verhaal
Dit lied is een humoristische zoektocht naar de vraag hoe je eigenlijk als man zou moeten laten zien hoeveel je van iemand houdt.
Het neemt alle romantische clichés, liefdesrituelen en overdreven gebaren flink op de hak.
Van rozen en kaarsen tot yoga, chakra’s, horoscopen, dure cadeaus en grootse aanzoeken: niets lijkt genoeg.
Tot de conclusie komt dat liefde misschien helemaal niet ingewikkeld hoeft te zijn.
Gewoon elkaar liefhebben, in woord en daad, zonder de hele santenkraam.
Het neemt alle romantische clichés, liefdesrituelen en overdreven gebaren flink op de hak.
Van rozen en kaarsen tot yoga, chakra’s, horoscopen, dure cadeaus en grootse aanzoeken: niets lijkt genoeg.
Tot de conclusie komt dat liefde misschien helemaal niet ingewikkeld hoeft te zijn.
Gewoon elkaar liefhebben, in woord en daad, zonder de hele santenkraam.
Songtekst
Hoe lief
hoe LIEF
VIN
IK
You
Da's nog niet zo simpel uit te leggen…
want het is niet meetbaar in
goud niet en niet
in zilver en niet in een zeilboot met vlag en wimpel
DUS meet ik dat in meters... kilo’s of liters van… Van iets geweldigs wat ik dan moet verzinnen ?
duizend rode rozen met eindeloze linten dan?
of
Dezelfde broeken in kakhi linnen?
laat ik je het zien door elke – ECHT ELKE - ochtend met een kus te beginnen?
Nou ik denkt t eigenlijk niet
Nog niet in honderd mooie zinnen
of peper salie bonbons in dozen
Niet in appjes - liever NIET zelfs ...
schat
Niet in uren turen naar een mailtje
Niet in eindeloos eindeloos iets en eigenlijk niets van dat Of wel?
Dus ook niet hangend tussen de wespen in een
rozen prieeltje
En voor elke week een heel
speciaal juweeltje Ehhh? noop
Waarmee dan wel?
Nou...
dat vraag ik me ook weleens af
hoe dat dan?..
Ja Hoe dan?
wel
VIN
YOU
LIEF...
is dat genoeg?
Of wil je...
Met kaarsen? Met rozen
Met de smoothie uitgebalanceerd op zondag op je yoga mat.
Met veertig liefdesgoeroes voor jou uitgekozen?
Schatje.. schatje wil je DAT?!
En dat ik dan zeg: Jij bent echt mijn allerbeste spiegelhelftje
mijn zielevrouw ,jouw ridder in het veld
of dat ik als een groupie -puppie achter je kom aan gesneld?
of
Met chakra's? en Met sterren als behang de liefde bedrijven?
Met affirmaties in een cirkel om de maan?
Dat we champagne drinkend met onze enkels in een warme zee gaan staan?
Of een workshop met dolfijnen
met dezelfde achternaam?
Vin
You
Vin You lief, is dat genoeg?
Of wil je echt...
Met kreeft? De schorpioen? De stier?
Liefdeshoroscopen van de glossy nummer vier?
Wierrookstokjes in de avondlucht?
Met trouwen?
Altijd handje vast?
En je in een kooitje stoppen?
en al je vriendinnen een dikke douw!
Met poëzie? Met hartesmart?
Met sere- nades ingesproken op je foon?
Pakketjes bij je deur met een veel te dure drone?
Je naam getatoeëerd op mijn strakke gat?
Een aanzoek in de arena
bij de bend die jij steeds liked?
Duizend geurkaarsjes om je bed
en dat alles dan naar wc-ver fris -ser ruikt?
Of gewoon
met een pleister
op een gebroken hart?
Gewoon...
Gewoon zoooo...
Gewoohoon...
Zoals liefhebben gaat
Met ziel en zaligheid
In woord en daad
Gewoon zoooo...
Gewoohoon...
Zonder de hele santenkraam
Gewoon...
Zoals liefhebben gaat
IK
vin
YOU
lief
hoe LIEF
VIN
IK
You
Da's nog niet zo simpel uit te leggen…
want het is niet meetbaar in
goud niet en niet
in zilver en niet in een zeilboot met vlag en wimpel
DUS meet ik dat in meters... kilo’s of liters van… Van iets geweldigs wat ik dan moet verzinnen ?
duizend rode rozen met eindeloze linten dan?
of
Dezelfde broeken in kakhi linnen?
laat ik je het zien door elke – ECHT ELKE - ochtend met een kus te beginnen?
Nou ik denkt t eigenlijk niet
Nog niet in honderd mooie zinnen
of peper salie bonbons in dozen
Niet in appjes - liever NIET zelfs ...
schat
Niet in uren turen naar een mailtje
Niet in eindeloos eindeloos iets en eigenlijk niets van dat Of wel?
Dus ook niet hangend tussen de wespen in een
rozen prieeltje
En voor elke week een heel
speciaal juweeltje Ehhh? noop
Waarmee dan wel?
Nou...
dat vraag ik me ook weleens af
hoe dat dan?..
Ja Hoe dan?
wel
VIN
YOU
LIEF...
is dat genoeg?
Of wil je...
Met kaarsen? Met rozen
Met de smoothie uitgebalanceerd op zondag op je yoga mat.
Met veertig liefdesgoeroes voor jou uitgekozen?
Schatje.. schatje wil je DAT?!
En dat ik dan zeg: Jij bent echt mijn allerbeste spiegelhelftje
mijn zielevrouw ,jouw ridder in het veld
of dat ik als een groupie -puppie achter je kom aan gesneld?
of
Met chakra's? en Met sterren als behang de liefde bedrijven?
Met affirmaties in een cirkel om de maan?
Dat we champagne drinkend met onze enkels in een warme zee gaan staan?
Of een workshop met dolfijnen
met dezelfde achternaam?
Vin
You
Vin You lief, is dat genoeg?
Of wil je echt...
Met kreeft? De schorpioen? De stier?
Liefdeshoroscopen van de glossy nummer vier?
Wierrookstokjes in de avondlucht?
Met trouwen?
Altijd handje vast?
En je in een kooitje stoppen?
en al je vriendinnen een dikke douw!
Met poëzie? Met hartesmart?
Met sere- nades ingesproken op je foon?
Pakketjes bij je deur met een veel te dure drone?
Je naam getatoeëerd op mijn strakke gat?
Een aanzoek in de arena
bij de bend die jij steeds liked?
Duizend geurkaarsjes om je bed
en dat alles dan naar wc-ver fris -ser ruikt?
Of gewoon
met een pleister
op een gebroken hart?
Gewoon...
Gewoon zoooo...
Gewoohoon...
Zoals liefhebben gaat
Met ziel en zaligheid
In woord en daad
Gewoon zoooo...
Gewoohoon...
Zonder de hele santenkraam
Gewoon...
Zoals liefhebben gaat
IK
vin
YOU
lief
Shop
Verhaal
“Ik mis de kleur” gaat over het verlangen naar mensen die gewoon een beetje anders durven zijn. Niet omdat vroeger alles beter was, maar omdat eigenheid ooit minder uitleg nodig had. Een punker, rocker of vreemde vogel hoefde geen statement te maken: die was er gewoon.
Met humor prikt het nummer in een wereld waarin diversiteit soms zo zorgvuldig wordt uitgelegd en georganiseerd dat het juist ingewikkeld wordt. Ondertussen bepalen algoritmes steeds meer wat bij ons zou passen en wat we zouden willen zien.
Tot iemand voorbijloopt die niets probeert te bewijzen. Hij is gewoon zichzelf, op zijn eigen ritme. En ineens is er weer kleur.
Met humor prikt het nummer in een wereld waarin diversiteit soms zo zorgvuldig wordt uitgelegd en georganiseerd dat het juist ingewikkeld wordt. Ondertussen bepalen algoritmes steeds meer wat bij ons zou passen en wat we zouden willen zien.
Tot iemand voorbijloopt die niets probeert te bewijzen. Hij is gewoon zichzelf, op zijn eigen ritme. En ineens is er weer kleur.
Songtekst
ICH VERMISSE DIE FARBE
Ich lauf durch die Straßen,
die Gesichter geschniegelt,
die Jacken geschniegelt,
die Meinungen gebügelt.
Bloß nicht auffallen,
bloß nicht anecken,
lieber schön mitschwimmen,
statt irgendwo anzuecken.
Sei anders, sei besonders,
sei einzigartig und frei –
doch bitte innerhalb der Norm,
dann sind wir alle dabei.
Ich kann das kaum noch hören,
dieses weichgespülte Gerede:
„Wir finden euch wirklich toll!“
Und alle tragen dieselbe Klamotte.
Doch dann lief er da,
mitten durch den grauen Tag.
Und ich dachte: Na wunderbar –
einer, der noch anders mag.
Lange Haare, weite Hose,
irgendwas mit Indien,
Kopfhörer auf den Ohren,
und ein Grinsen im Gesicht.
Er war beschäftigt mit sich selber,
wie die meisten nebenan,
doch er war nicht weggetaucht,
er war einfach irgendwann da.
Nicht abgeschottet, nicht entrückt,
nicht auf Abstand, nicht verrückt –
nur ganz bei sich, ganz locker,
als wär das Leben sein Taktstock.
Ich vermisse die Farbe,
nicht die große Revolution.
Nur ein bisschen Eigenart
statt Daueruniform.
Ich vermisse die Farbe,
ein bisschen schräg, ein bisschen laut.
Ein bisschen „Scheiß drauf“,
ich bin halt so gebaut.
Ich vermiss die Irokesen,
die Punks an der Ecke,
die Rocker mit den Lederjacken,
die langen Haare im Nacken.
Die Typen mit dem Blick,
bei denen man sofort verstand:
Der hat sie einfach anders aufgereiht
und genau das war charmant.
Jeder hatte seine Ecke,
seine Musik, sein Revier,
und genau dadurch war die Straße
ein verdammt bunter Zirkus hier.
Vielleicht vermiss ich sogar
die alten Schubladen ein Stück,
denn jeder passte irgendwo hin
und fiel trotzdem aus dem Bild zurück.
Heute heißt es: Vielfalt!
Mit Broschüre und Konzept.
Mit sauberem Layout,
damit auch ja nichts aneckt.
Ein bisschen anders, bitte.
Aber nicht zu sehr.
Schön individuell im Rahmen
und am besten kreuz und quer.
Ich vermisse die Farbe,
nicht die große Revolution.
Nicht jeder muss besonders sein,
doch einer darf es schon.
Dann kommt unser Geheimagent,
der sitzt längst im Telefon.
Ich sag einmal irgendeinen Blödsinn
drei Tage später weiß er's schon.
„Unser chinesischer Geheimagent“,
sagen wir und lachen laut.
Der weiß bestimmt schon längst,
was mir morgen besser passt.
Algorithmen hier, Algorithmen da,
sie wissen angeblich, wer ich bin.
Ich such nach einem krummen Thema
und schon steck ich mitten drin.
Was soll's, denk ich, passt schon.
Und trotzdem wird mir bang:
Wenn alles passt und alles weiß,
wer denkt dann noch selbst irgendwann?
Und da läuft er wieder,
mit dem Rhythmus im Schuh.
Fast swingend übern Gehweg,
und ich schau ihm einfach zu.
Vielleicht würd ich das nie tragen,
diese Hose, diesen Look.
Vielleicht hab ich selbst das Virus:
„Mach doch einfach wie die andern.“
„Fall nicht auf, halt dich bedeckt,
mach keinen Stress und keinen Dreck.“
Diese kleine graue Bakterie
sagt: „Sei normal, dann bist du safe.“
Doch ganz ehrlich – was soll's?
Ein bisschen irre tut doch gut.
Lieber einen kleinen Knall
als gar keinen eigenen Mut.
Ich vermisse die Farbe,
nicht die große Revolution.
Nicht jeder muss besonders sein,
doch einer darf es schon.
Ich vermisse die Farbe,
ein bisschen schräg, ein bisschen laut.
Ein bisschen „Scheiß drauf“,
ich bin halt so gebaut.
Ich lauf durch die Straßen,
die Gesichter geschniegelt,
die Jacken geschniegelt,
die Meinungen gebügelt.
Bloß nicht auffallen,
bloß nicht anecken,
lieber schön mitschwimmen,
statt irgendwo anzuecken.
Sei anders, sei besonders,
sei einzigartig und frei –
doch bitte innerhalb der Norm,
dann sind wir alle dabei.
Ich kann das kaum noch hören,
dieses weichgespülte Gerede:
„Wir finden euch wirklich toll!“
Und alle tragen dieselbe Klamotte.
Doch dann lief er da,
mitten durch den grauen Tag.
Und ich dachte: Na wunderbar –
einer, der noch anders mag.
Lange Haare, weite Hose,
irgendwas mit Indien,
Kopfhörer auf den Ohren,
und ein Grinsen im Gesicht.
Er war beschäftigt mit sich selber,
wie die meisten nebenan,
doch er war nicht weggetaucht,
er war einfach irgendwann da.
Nicht abgeschottet, nicht entrückt,
nicht auf Abstand, nicht verrückt –
nur ganz bei sich, ganz locker,
als wär das Leben sein Taktstock.
Ich vermisse die Farbe,
nicht die große Revolution.
Nur ein bisschen Eigenart
statt Daueruniform.
Ich vermisse die Farbe,
ein bisschen schräg, ein bisschen laut.
Ein bisschen „Scheiß drauf“,
ich bin halt so gebaut.
Ich vermiss die Irokesen,
die Punks an der Ecke,
die Rocker mit den Lederjacken,
die langen Haare im Nacken.
Die Typen mit dem Blick,
bei denen man sofort verstand:
Der hat sie einfach anders aufgereiht
und genau das war charmant.
Jeder hatte seine Ecke,
seine Musik, sein Revier,
und genau dadurch war die Straße
ein verdammt bunter Zirkus hier.
Vielleicht vermiss ich sogar
die alten Schubladen ein Stück,
denn jeder passte irgendwo hin
und fiel trotzdem aus dem Bild zurück.
Heute heißt es: Vielfalt!
Mit Broschüre und Konzept.
Mit sauberem Layout,
damit auch ja nichts aneckt.
Ein bisschen anders, bitte.
Aber nicht zu sehr.
Schön individuell im Rahmen
und am besten kreuz und quer.
Ich vermisse die Farbe,
nicht die große Revolution.
Nicht jeder muss besonders sein,
doch einer darf es schon.
Dann kommt unser Geheimagent,
der sitzt längst im Telefon.
Ich sag einmal irgendeinen Blödsinn
drei Tage später weiß er's schon.
„Unser chinesischer Geheimagent“,
sagen wir und lachen laut.
Der weiß bestimmt schon längst,
was mir morgen besser passt.
Algorithmen hier, Algorithmen da,
sie wissen angeblich, wer ich bin.
Ich such nach einem krummen Thema
und schon steck ich mitten drin.
Was soll's, denk ich, passt schon.
Und trotzdem wird mir bang:
Wenn alles passt und alles weiß,
wer denkt dann noch selbst irgendwann?
Und da läuft er wieder,
mit dem Rhythmus im Schuh.
Fast swingend übern Gehweg,
und ich schau ihm einfach zu.
Vielleicht würd ich das nie tragen,
diese Hose, diesen Look.
Vielleicht hab ich selbst das Virus:
„Mach doch einfach wie die andern.“
„Fall nicht auf, halt dich bedeckt,
mach keinen Stress und keinen Dreck.“
Diese kleine graue Bakterie
sagt: „Sei normal, dann bist du safe.“
Doch ganz ehrlich – was soll's?
Ein bisschen irre tut doch gut.
Lieber einen kleinen Knall
als gar keinen eigenen Mut.
Ich vermisse die Farbe,
nicht die große Revolution.
Nicht jeder muss besonders sein,
doch einer darf es schon.
Ich vermisse die Farbe,
ein bisschen schräg, ein bisschen laut.
Ein bisschen „Scheiß drauf“,
ich bin halt so gebaut.
Shop
Verhaal
Dit lied kan worden gehoord als een gesprek tussen twee mensen, maar ook als een therapeutisch gesprek waarin iemand wordt geconfronteerd met een pijnlijke blinde vlek.
De één probeert de ander te laten zien dat zij niet hem mist, maar vooral wat hij nooit kon zijn en wat zij onderweg van zichzelf is kwijtgeraakt.
Tegelijkertijd blijft de vraag open of die waarheid werkelijk klopt, of dat degene die spreekt haar een interpretatie probeert op te leggen.
Het herhaalde “snap het dan” klinkt daardoor zowel als zorg, wanhoop als pure frustratie.
Uiteindelijk gaat het niet alleen over wat er achter gesloten deuren gebeurde, maar over de moeite om een ander iets te laten zien wat diegene zelf nog niet kan zien.
De één probeert de ander te laten zien dat zij niet hem mist, maar vooral wat hij nooit kon zijn en wat zij onderweg van zichzelf is kwijtgeraakt.
Tegelijkertijd blijft de vraag open of die waarheid werkelijk klopt, of dat degene die spreekt haar een interpretatie probeert op te leggen.
Het herhaalde “snap het dan” klinkt daardoor zowel als zorg, wanhoop als pure frustratie.
Uiteindelijk gaat het niet alleen over wat er achter gesloten deuren gebeurde, maar over de moeite om een ander iets te laten zien wat diegene zelf nog niet kan zien.
Songtekst
De lucht staat stil in deze kamer
alsof de tijd niet verder wil
zit jij daar bevroren
jij wil zo graag horen
of hij ooit kon zien
dat hij jouw grenzen
steeds verder boog
Jij wilde weten
of hij ooit voelde
of hij snapte
wat jij bedoelde
Op de laatste drempel
zei hij achteloos
dat jij hem
nog iets schuldig was
alsof je liefde een rekening was
dat is het antwoord wat hij koos
snap het dan
snap het dan
En dan breekt zij open
Achter
gesloten deuren
werd al het zachte
hard
Achter
gesloten deuren
viel jouw waarheid
uit elkaar
Maar luister
jij mist hem niet
jij mist wat hij
nooit kon zijn
jij mist hem niet
jij mist nu vooral
de pijn
Jij wil vrede sluiten
met hem
maar hij is er niet
hij is daar de man niet naar
verbrandt zijn schepen
en is dan klaar
Lieve schat
die vrede zit
in jou
stap in DAT licht
doe nou maar
doe nou maar
Jij kijkt nog steeds
in de donkerte
van zijn ogen
maar die schuld
is niet van jou
zie dat nou
zie dat nou
En dan opent zij
haar mooie ogen
Achter
gesloten deuren
werd al het zachte
hard
Achter
gesloten deuren
kwam de waarheid
aan het licht
maar
ZIJ mist hem niet
ZIJ mist haar eigen verlangen
ZIJ mist hem niet
ZIJ mist nu vooral
Zichzelf
gooi je deuren open
lief
Sta in het licht van mijn zon
Adem nu en
snap het dan
snap het dan
het komt goed
met jou
goed met jou
alsof de tijd niet verder wil
zit jij daar bevroren
jij wil zo graag horen
of hij ooit kon zien
dat hij jouw grenzen
steeds verder boog
Jij wilde weten
of hij ooit voelde
of hij snapte
wat jij bedoelde
Op de laatste drempel
zei hij achteloos
dat jij hem
nog iets schuldig was
alsof je liefde een rekening was
dat is het antwoord wat hij koos
snap het dan
snap het dan
En dan breekt zij open
Achter
gesloten deuren
werd al het zachte
hard
Achter
gesloten deuren
viel jouw waarheid
uit elkaar
Maar luister
jij mist hem niet
jij mist wat hij
nooit kon zijn
jij mist hem niet
jij mist nu vooral
de pijn
Jij wil vrede sluiten
met hem
maar hij is er niet
hij is daar de man niet naar
verbrandt zijn schepen
en is dan klaar
Lieve schat
die vrede zit
in jou
stap in DAT licht
doe nou maar
doe nou maar
Jij kijkt nog steeds
in de donkerte
van zijn ogen
maar die schuld
is niet van jou
zie dat nou
zie dat nou
En dan opent zij
haar mooie ogen
Achter
gesloten deuren
werd al het zachte
hard
Achter
gesloten deuren
kwam de waarheid
aan het licht
maar
ZIJ mist hem niet
ZIJ mist haar eigen verlangen
ZIJ mist hem niet
ZIJ mist nu vooral
Zichzelf
gooi je deuren open
lief
Sta in het licht van mijn zon
Adem nu en
snap het dan
snap het dan
het komt goed
met jou
goed met jou
Shop
Verhaal
Als kind wilde ik de loterij winnen en vijf vrachtwagens met wilde bloemenzaden door Amsterdam rijden, om langs alle straten bloemen te zaaien. Ik geloofde toen al dat “onmogelijk” geen betekenisvol woord hoeft te zijn wanneer je liefde en energie stopt in de weg die je bewandelt. Let Me Change Your Concept of Impossible is mijn postume boodschap aan dat kind — en aan ieder kind met duizend dromen. Elk van die dromen is een kostbaar zaadje dat wacht om te ontkiemen.
Songtekst
I say let it rain down on us
With four-leaf clovers and marigolds
Let’s dance among the greenest grass
And somewhere between tomorrows
Let me change whatever needs to change
To make the future bend your way
Let me change your concept of impossible
I feel like dancing underneath the stars
Through a forest of forgotten tales
Watching the sunrise kiss the hills
Filled with the charm of endless days
Leaving new footprints toward the horizon
Butterfly kisses on your sun-kissed face
Let me never understand
Why the light shines quite so bright
Just let me change your concept of impossible
Standing here on this hillside
Watching shooting stars ignite
Burning brighter than our fears
A thousand fireflies arise
Like a thousand little lights
Shining through the coming years
We’re done asking fate for permission
Done waiting for signs in the sky
We walk where the wildflowers lead us
Let’s just do instead of try
The mountains don’t tell us the distance
The stars never ask if we can
We carry tomorrow within us
Before it unfolds in our hands
So let us change the concept of impossible
So let us change the concept of impossible
Let’s love
Let’s let our souls shine tonight
Let’s live next to forever
So let us change the concept of impossible
So let us change the concept of impossible
With four-leaf clovers and marigolds
Let’s dance among the greenest grass
And somewhere between tomorrows
Let me change whatever needs to change
To make the future bend your way
Let me change your concept of impossible
I feel like dancing underneath the stars
Through a forest of forgotten tales
Watching the sunrise kiss the hills
Filled with the charm of endless days
Leaving new footprints toward the horizon
Butterfly kisses on your sun-kissed face
Let me never understand
Why the light shines quite so bright
Just let me change your concept of impossible
Standing here on this hillside
Watching shooting stars ignite
Burning brighter than our fears
A thousand fireflies arise
Like a thousand little lights
Shining through the coming years
We’re done asking fate for permission
Done waiting for signs in the sky
We walk where the wildflowers lead us
Let’s just do instead of try
The mountains don’t tell us the distance
The stars never ask if we can
We carry tomorrow within us
Before it unfolds in our hands
So let us change the concept of impossible
So let us change the concept of impossible
Let’s love
Let’s let our souls shine tonight
Let’s live next to forever
So let us change the concept of impossible
So let us change the concept of impossible
●Spotify
Shop
Verhaal
Dit lied gaat over iemand die de wereld intenser en sneller ervaart dan veel mensen om haar heen.
Over het verlangen om werkelijk gezien en begrepen te worden, zonder jezelf als ‘vreemd’ of ‘te veel’ te hoeven ervaren.
In alledaagse ontmoetingen vangt ze emoties en pijn op die anderen nauwelijks lijken te zien.
Dat kan zwaar en eenzaam zijn, maar is tegelijk een bijzondere vorm van verbondenheid met andere mensen.
En ondanks de vermoeidheid en het verlangen naar stilte blijft ze zoeken naar haar ‘stam’: mensen die de wereld op een vergelijkbare manier voelen.
Over het verlangen om werkelijk gezien en begrepen te worden, zonder jezelf als ‘vreemd’ of ‘te veel’ te hoeven ervaren.
In alledaagse ontmoetingen vangt ze emoties en pijn op die anderen nauwelijks lijken te zien.
Dat kan zwaar en eenzaam zijn, maar is tegelijk een bijzondere vorm van verbondenheid met andere mensen.
En ondanks de vermoeidheid en het verlangen naar stilte blijft ze zoeken naar haar ‘stam’: mensen die de wereld op een vergelijkbare manier voelen.
Songtekst
Ich bin nicht besonders — bin aus Fleisch und Blut gemacht,
Ich denke viel zu viel, ja — das stimmt, das hab ich oft gedacht.
Doch meine Ohren hören, wie Menschen reden ohne Sinn,
Ohne Offenheit — und alles zieht sich still nach innen hin.
Ich fühle diese volle Welt — sie drückt so schwer auf mich,
Ich denke schneller als ich darf — und bremse widerwillig.
Es ist, als kroch ich durch Beton, durch nassen, schweren Sand,
Und ich hoff so sehr, dass man mich trotzdem irgendwann noch ganz versteht.
Ich bin nur ein Mensch — aus Fleisch und Blut,
Und ich weiß auch nicht immer, was man tun soll, was man tut.
Doch meine Gedanken fliegen weit hinaus, hinaus ins Licht,
Sie weben Träume, neue Wege — und Geschichten, die noch keiner bricht.
Ich bin nur ein Mensch — aus Fleisch und Blut,
Mit Herz und Zweifel und Mut.
Ich suche Augen in den Menschen, die mich fühlen so wie ich,
Und frage viel zu oft, ob ich vielleicht verrückt bin innerlich.
Doch ich hab ein Haus, einen Job — und Katzen, die bei mir sind,
Ein ganz normales Leben — und doch bleibt etwas still im Wind.
Der Metzger spricht von seinem Angebot — ganz nüchtern, jede Woche,
Doch plötzlich seh ich still den Schmerz — in jeder stillen, kleinen Flocke.
Ich weiß nicht, was ihn bricht — doch sein Herz schlägt laut in mir,
Und für einen Atemzug — bin ich still und bleib bei ihm hier.
Und die Frau am Bahnhof — verlor den Kaffee in der Hand,
Doch ihre Wut war mehr — ein Sturm, der ganz woanders stand.
Ich wollte sie umarmen, sagen: „Alles wird schon geh’n.“
Doch niemand wagt zu sprechen — und wir tun, als wär nichts zu seh’n.
Ich bin nur ein Mensch — aus Fleisch und Blut,
Und die Welt ist manchmal wahnsinnig — wenn es um Wahrheit geht und Mut.
Niemand sagt, was wirklich zählt — was uns im Innern trägt,
Und am Ende eines Tages
Bin ich müde — und beweg’ mich kaum noch weg.
Dann wünsch ich mir ein stilles Holz, ein Feuer tief im Wald,
Eine Schale Suppe, Wind in Zweigen — Sterne warm und kalt.
Nur Ruhe — nur der Atem — keine Pflicht, kein lauter Duft,
Nur die Stille meiner Seele
Und des Himmels tiefe Luft.
Doch jeden Morgen steh ich auf —
Weil ich Menschen sehe, deren Herz noch draußen schlägt,
Die ihr Lächeln in den Augen tragen
Und nicht zu Stein erstarrt vor mir vergeht.
Ich bin nur ein Mensch — aus Fleisch und Blut…
Und manchmal frag ich mich im Stillen, ganz gespannt:
Wo sind die Menschen
meines Stamms?
—
Sie gibt es,
irgendwo
im Land.
Ich denke viel zu viel, ja — das stimmt, das hab ich oft gedacht.
Doch meine Ohren hören, wie Menschen reden ohne Sinn,
Ohne Offenheit — und alles zieht sich still nach innen hin.
Ich fühle diese volle Welt — sie drückt so schwer auf mich,
Ich denke schneller als ich darf — und bremse widerwillig.
Es ist, als kroch ich durch Beton, durch nassen, schweren Sand,
Und ich hoff so sehr, dass man mich trotzdem irgendwann noch ganz versteht.
Ich bin nur ein Mensch — aus Fleisch und Blut,
Und ich weiß auch nicht immer, was man tun soll, was man tut.
Doch meine Gedanken fliegen weit hinaus, hinaus ins Licht,
Sie weben Träume, neue Wege — und Geschichten, die noch keiner bricht.
Ich bin nur ein Mensch — aus Fleisch und Blut,
Mit Herz und Zweifel und Mut.
Ich suche Augen in den Menschen, die mich fühlen so wie ich,
Und frage viel zu oft, ob ich vielleicht verrückt bin innerlich.
Doch ich hab ein Haus, einen Job — und Katzen, die bei mir sind,
Ein ganz normales Leben — und doch bleibt etwas still im Wind.
Der Metzger spricht von seinem Angebot — ganz nüchtern, jede Woche,
Doch plötzlich seh ich still den Schmerz — in jeder stillen, kleinen Flocke.
Ich weiß nicht, was ihn bricht — doch sein Herz schlägt laut in mir,
Und für einen Atemzug — bin ich still und bleib bei ihm hier.
Und die Frau am Bahnhof — verlor den Kaffee in der Hand,
Doch ihre Wut war mehr — ein Sturm, der ganz woanders stand.
Ich wollte sie umarmen, sagen: „Alles wird schon geh’n.“
Doch niemand wagt zu sprechen — und wir tun, als wär nichts zu seh’n.
Ich bin nur ein Mensch — aus Fleisch und Blut,
Und die Welt ist manchmal wahnsinnig — wenn es um Wahrheit geht und Mut.
Niemand sagt, was wirklich zählt — was uns im Innern trägt,
Und am Ende eines Tages
Bin ich müde — und beweg’ mich kaum noch weg.
Dann wünsch ich mir ein stilles Holz, ein Feuer tief im Wald,
Eine Schale Suppe, Wind in Zweigen — Sterne warm und kalt.
Nur Ruhe — nur der Atem — keine Pflicht, kein lauter Duft,
Nur die Stille meiner Seele
Und des Himmels tiefe Luft.
Doch jeden Morgen steh ich auf —
Weil ich Menschen sehe, deren Herz noch draußen schlägt,
Die ihr Lächeln in den Augen tragen
Und nicht zu Stein erstarrt vor mir vergeht.
Ich bin nur ein Mensch — aus Fleisch und Blut…
Und manchmal frag ich mich im Stillen, ganz gespannt:
Wo sind die Menschen
meines Stamms?
—
Sie gibt es,
irgendwo
im Land.
Shop
Verhaal
Wat is God in hemelsnaam aan het uitspoken? Terwijl hier beneden alles uit elkaar lijkt te vallen, vraagt dit lied zich af of er boven ons eigenlijk nog iemand meekijkt. Ziet God het stof, het verlies, de ellende en de mensen die lijden nog wel?
Maar onder die boze en soms bijna absurde vragen zit een andere vraag: wie kijkt er nog werkelijk naar elkaar? Wie ziet de pijn achter iemands ogen? Misschien zien we God niet meer terugkijken, maar kunnen we elkaar hier op aarde nog wel aankijken. En misschien begint daar iets van verantwoordelijkheid, troost en menselijkheid.
Maar onder die boze en soms bijna absurde vragen zit een andere vraag: wie kijkt er nog werkelijk naar elkaar? Wie ziet de pijn achter iemands ogen? Misschien zien we God niet meer terugkijken, maar kunnen we elkaar hier op aarde nog wel aankijken. En misschien begint daar iets van verantwoordelijkheid, troost en menselijkheid.
Songtekst
Wenn es dich gibt, da oben irgendwo,
dann hab ich Fragen, keine Theorie.
Ich bin nicht klein, nur ratlos manchmal,
versteh so vieles immer noch nicht.
Vielleicht muss man nicht alles wissen,
vielleicht reicht Fühlen schon.
Doch manches, was ich sehe hier,
ist kaum noch zu ertragen — komm schon.
Ich seh kein Mikroskop, ich seh als Mensch.
Ich hör die Störung auf der Leitung — ständig.
Gott, du führst Buch über Staub.
Über Reste, über Lärm, über Grau.
Gott, du führst Buch über Staub.
Sag mir nur:
Ist da jemand —
jemand zuhause?
Bist du Mensch? Oder nur Satellit,
hoch über uns, mit Überblick und Stil?
Trägst du vielleicht ’ne rosarote Brille
oder schaust du gar nicht — weil es zu viel ist?
Wenn du hier unten wirklich managst,
von deinem Tisch aus, groß und weit,
dann hab ich wohl ’ne andere Verdrahtung,
denn ich seh dich nicht — zu keiner Zeit.
Nicht die großen Katastrophen nur,
schon der Alltag macht mich müd.
Gott, du führst Buch über Staub.
Kaputte Träume, verriegelte Türen.
Gott, du führst Buch über Staub.
Zu wenig Schmetterlinge im Garten,
zu viel Verlust in Fluren.
Sag mir nur:
Ist da jemand —
jemand zuhause?
Es knirscht in allen Mühlen.
Alles stockt, alles hängt.
Was glänzt hier noch vor Lebenslust,
wer räumt noch auf, wer fängt uns auf,
wenn keiner mehr denkt?
Der Staub kriecht überall hinein:
in Schreie, Schläge, dunkle Gassen.
Zu wenig Licht, zu viel Blut.
Zu viel, um es so zu lassen.
Sag mal, Gott —
was machst du gerade?
Renovierst du dein Haus?
Kehrst du deinen Gehweg?
War die Therapie zu schwer,
kommst du nicht mehr an den Kern der Sache
und deshalb regnet es hier
Staub. Staub. Staub.
Gott, du führst Buch über Staub.
Ich mach hier unten kaum noch klar.
Ich brauch kein Zeichen, keinen Plan.
Nur Augen, die zurücksehn —
wenn ich dich anseh, ganz und gar.
Ich meine —
du hoffst doch auch,
dass jemand da ist, oder?
Dass da jemand zu Hause ist.
Dass, wenn du jemanden ansiehst
mit Verzweiflung oder Schmerz,
in diesen Augen
jemand zurückschaut.
Oder?
dann hab ich Fragen, keine Theorie.
Ich bin nicht klein, nur ratlos manchmal,
versteh so vieles immer noch nicht.
Vielleicht muss man nicht alles wissen,
vielleicht reicht Fühlen schon.
Doch manches, was ich sehe hier,
ist kaum noch zu ertragen — komm schon.
Ich seh kein Mikroskop, ich seh als Mensch.
Ich hör die Störung auf der Leitung — ständig.
Gott, du führst Buch über Staub.
Über Reste, über Lärm, über Grau.
Gott, du führst Buch über Staub.
Sag mir nur:
Ist da jemand —
jemand zuhause?
Bist du Mensch? Oder nur Satellit,
hoch über uns, mit Überblick und Stil?
Trägst du vielleicht ’ne rosarote Brille
oder schaust du gar nicht — weil es zu viel ist?
Wenn du hier unten wirklich managst,
von deinem Tisch aus, groß und weit,
dann hab ich wohl ’ne andere Verdrahtung,
denn ich seh dich nicht — zu keiner Zeit.
Nicht die großen Katastrophen nur,
schon der Alltag macht mich müd.
Gott, du führst Buch über Staub.
Kaputte Träume, verriegelte Türen.
Gott, du führst Buch über Staub.
Zu wenig Schmetterlinge im Garten,
zu viel Verlust in Fluren.
Sag mir nur:
Ist da jemand —
jemand zuhause?
Es knirscht in allen Mühlen.
Alles stockt, alles hängt.
Was glänzt hier noch vor Lebenslust,
wer räumt noch auf, wer fängt uns auf,
wenn keiner mehr denkt?
Der Staub kriecht überall hinein:
in Schreie, Schläge, dunkle Gassen.
Zu wenig Licht, zu viel Blut.
Zu viel, um es so zu lassen.
Sag mal, Gott —
was machst du gerade?
Renovierst du dein Haus?
Kehrst du deinen Gehweg?
War die Therapie zu schwer,
kommst du nicht mehr an den Kern der Sache
und deshalb regnet es hier
Staub. Staub. Staub.
Gott, du führst Buch über Staub.
Ich mach hier unten kaum noch klar.
Ich brauch kein Zeichen, keinen Plan.
Nur Augen, die zurücksehn —
wenn ich dich anseh, ganz und gar.
Ich meine —
du hoffst doch auch,
dass jemand da ist, oder?
Dass da jemand zu Hause ist.
Dass, wenn du jemanden ansiehst
mit Verzweiflung oder Schmerz,
in diesen Augen
jemand zurückschaut.
Oder?
Shop
Verhaal
“Verlorene Schattenarbeit” verwijst naar het Jungiaanse idee dat een mens zijn eigen schaduw onder ogen moet zien om werkelijk een compleet mens te worden. Schaduwwerk vraagt niet om het donkere in jezelf weg te drukken, maar juist om te erkennen wat je liever niet ziet: kwetsbaarheid, angst, agressie, schaamte, verlangens en tegenstrijdigheden. Pas door die kanten bewust te ontmoeten, ontstaat ruimte voor ontwikkeling en integratie.
In dit nummer is dat proces mislukt. De persoon heeft zijn duisternis niet onderzocht of geïntegreerd, maar is erin gaan wonen. Hij noemt het authenticiteit en vrijheid, terwijl er onder het oppervlak nauwelijks nog beweging of ontwikkeling is. Alles wat zichtbaar wordt, wordt op anderen geprojecteerd. Wat had kunnen leiden tot groei, blijft daardoor onaangeraakt.
De boom zonder schaduw uit de beeldtaal van het nummer staat voor die paradox: zonder schaduw lijkt er niets verborgen, maar juist daardoor ontbreekt ook de mogelijkheid om iets werkelijk te ontdekken. “Verlorene Schattenarbeit” gaat daarmee over de ongemakkelijke vraag wat er gebeurt wanneer iemand zichzelf volledig meent te kennen, maar nooit werkelijk bereid is geweest zichzelf onder ogen te komen.
In dit nummer is dat proces mislukt. De persoon heeft zijn duisternis niet onderzocht of geïntegreerd, maar is erin gaan wonen. Hij noemt het authenticiteit en vrijheid, terwijl er onder het oppervlak nauwelijks nog beweging of ontwikkeling is. Alles wat zichtbaar wordt, wordt op anderen geprojecteerd. Wat had kunnen leiden tot groei, blijft daardoor onaangeraakt.
De boom zonder schaduw uit de beeldtaal van het nummer staat voor die paradox: zonder schaduw lijkt er niets verborgen, maar juist daardoor ontbreekt ook de mogelijkheid om iets werkelijk te ontdekken. “Verlorene Schattenarbeit” gaat daarmee over de ongemakkelijke vraag wat er gebeurt wanneer iemand zichzelf volledig meent te kennen, maar nooit werkelijk bereid is geweest zichzelf onder ogen te komen.
Songtekst
Du zeigst dich
Ohne Zögern
Nennst es echt
Nennst es dich
Du trägst dein Dunkel
Nach außen
Wie ein Gesicht
Du hast keinen Schatten
Du bist darin
Und nennst es Freiheit
Du bleibst stehen
Und nennst es Wahrheit
Doch nichts in dir
Bewegt sich
Du bist nicht gefallen
Du bist geblieben
Wo es nicht weh tut
Du bist nicht geworden
Du bist nur
So geblieben
Du zeigst auf andere
Wenn etwas sichtbar wird
Damit niemand sieht
wo du wirklich bist
Denn darunter
Liegt etwas
Das du nicht halten kannst
Du bist nicht gefallen
Du bist geblieben
Wo es nicht weh tut
Du bist nicht geworden
Du bist nur
So geblieben
Dort wartet etwas
Ohne Stimme
Ohne Schutz
Ohne dich
Du bist nicht gefallen
Du bist geblieben
Im selben Licht
Du bist nicht geworden
Du hast dich
Nur bewahrt
Und nennst es
Dich
Du
Dich
Ohne Zögern
Nennst es echt
Nennst es dich
Du trägst dein Dunkel
Nach außen
Wie ein Gesicht
Du hast keinen Schatten
Du bist darin
Und nennst es Freiheit
Du bleibst stehen
Und nennst es Wahrheit
Doch nichts in dir
Bewegt sich
Du bist nicht gefallen
Du bist geblieben
Wo es nicht weh tut
Du bist nicht geworden
Du bist nur
So geblieben
Du zeigst auf andere
Wenn etwas sichtbar wird
Damit niemand sieht
wo du wirklich bist
Denn darunter
Liegt etwas
Das du nicht halten kannst
Du bist nicht gefallen
Du bist geblieben
Wo es nicht weh tut
Du bist nicht geworden
Du bist nur
So geblieben
Dort wartet etwas
Ohne Stimme
Ohne Schutz
Ohne dich
Du bist nicht gefallen
Du bist geblieben
Im selben Licht
Du bist nicht geworden
Du hast dich
Nur bewahrt
Und nennst es
Dich
Du
Dich
Shop
Verhaal
I Am the Door, , gaat over het moment waarop je stopt met jezelf te meten aan het tempo, de verwachtingen en de vormen van anderen.
Niet achter. Niet verdwaald. Niet te veel of te weinig.
Soms ben je simpelweg onderweg naar een vorm die beter bij je past.
Een zoektocht naar je eigen ritme, je eigen stem en uiteindelijk de ruimte om te worden wie je aan het worden bent.
Jij bent je eigen deur.
Niet achter. Niet verdwaald. Niet te veel of te weinig.
Soms ben je simpelweg onderweg naar een vorm die beter bij je past.
Een zoektocht naar je eigen ritme, je eigen stem en uiteindelijk de ruimte om te worden wie je aan het worden bent.
Jij bent je eigen deur.
Songtekst
I’m not confined, I’m initiating motion
Not at a loss, I’m gathering devotion
Not collapsing, I’m widening ground
Not misplaced, I’m precisely unbound
Not lagging behind, I’m tracing a way
Through shifting lines that refuse to stay
Not overthinking, I’m threading sense
Through tides of feeling, vast and dense
Not hollow, I’m clearing space to receive
Not disarrayed, I’m learning to reweave
I’m not late, I arrive in my own design
Unfolding in rhythms that don’t need time
I’m not outside looking in anymore
I step through the threshold, I am the door
New to the language of everything here
Uncharted terrain, both distant and near
I’ve stopped contorting to fit their view
I’m loosening shapes I once thought I knew
Fragile, solitary, tenderly strange
A body in flux, a quiet exchange
Like fog lifting slow from a waking field
Like nerves laid open, no longer concealed
Every element brushes against my skin
Heightened awareness settling within
I’m not late, I arrive in my own design
Unfolding in rhythms that don’t need time
I’m not outside looking in anymore
I step through the threshold, I am the door
I’m not empty, I’m making room
For something unnamed to enter and bloom
Not out of balance, I’m shifting the scale
Rewriting the center where I set sail
Not out of love, I’ve altered the view
No longer searching for proof in you
I’m starting, evolving, I’m learning the tone
Of a voice that is finally sounding my own
Etching my signature, uneven but true
Aligned with the self I am growing into
Not at a loss, I’m gathering devotion
Not collapsing, I’m widening ground
Not misplaced, I’m precisely unbound
Not lagging behind, I’m tracing a way
Through shifting lines that refuse to stay
Not overthinking, I’m threading sense
Through tides of feeling, vast and dense
Not hollow, I’m clearing space to receive
Not disarrayed, I’m learning to reweave
I’m not late, I arrive in my own design
Unfolding in rhythms that don’t need time
I’m not outside looking in anymore
I step through the threshold, I am the door
New to the language of everything here
Uncharted terrain, both distant and near
I’ve stopped contorting to fit their view
I’m loosening shapes I once thought I knew
Fragile, solitary, tenderly strange
A body in flux, a quiet exchange
Like fog lifting slow from a waking field
Like nerves laid open, no longer concealed
Every element brushes against my skin
Heightened awareness settling within
I’m not late, I arrive in my own design
Unfolding in rhythms that don’t need time
I’m not outside looking in anymore
I step through the threshold, I am the door
I’m not empty, I’m making room
For something unnamed to enter and bloom
Not out of balance, I’m shifting the scale
Rewriting the center where I set sail
Not out of love, I’ve altered the view
No longer searching for proof in you
I’m starting, evolving, I’m learning the tone
Of a voice that is finally sounding my own
Etching my signature, uneven but true
Aligned with the self I am growing into
Shop
Verhaal
“Ik ben je niet vergeten” gaat over de sporen die mensen in elkaar achterlaten. Wie je ook in je leven tegenkomt — een geliefde, vriend, familielid of iemand die maar korte tijd met je meeloopt — ieder contact verandert iets. Sommige sporen voelen in eerste instantie vooral pijnlijk of ellendig, maar ook daarin kunnen groeimomenten en inzichten ontstaan die pas veel later zichtbaar worden. Elk contact geeft ons iets mee, en tegelijkertijd laten ook wij iets achter bij de ander. Niet alles hoeft te blijven om betekenis te hebben.
Songtekst
Denk jij dat je gewoon doorgaat
En alles zomaar achterlaat
Alsof de tijd nooit echt bestond
Alsof je mij daarin vergat
Er blijven altijd stille sporen
Niet persee pijn, maar begrijpen
Zo ben jij een deel van mij geworden
In mij zul je nooit verdwijnen
Niets gaat ooit verloren
Een bladzijde van mijn verhaal
Zacht geschreven in het zand
En ook als golven woorden wissen
Liggen ze stil in mijn hand
Ik ben je niet vergeten
Ik laat het er gewoon zijn
Wij kwamen samen met een reden
Die ons beiden heeft gedragen
Ik ben je niet vergeten
Ik zie je in een ander licht
Wij kwamen samen met een reden
En die kreeg een ander gewicht
Misschien was het nooit bedoeld om te blijven
Maar alleen om iets te laten zien
Wat je niet kon zien zonder mij
En ik niet zonder jou misschien
We hielden niets vast, maar voelden alles
In een tijd die niet bleef staan
Soms is een moment al een leven
Ook al duurt het maar even — en dan
Nee, jij was nooit een vergissing
Alles tussen ons was echt
Alles wat een samenzijn bevat
Zelfs wat ik mezelf heb ontzegd
Jij hebt delen in mij geraakt
Die ik toen nog niet verstond
Pas veel later kwam het inzicht
Welke betekenis daarin bestond
Niet alles blijft, maar niets is leeg
Wat was, dat blijft op een andere plek
Geen verlies — alleen verschuiving
Van dichtbij naar in jezelf
Soms komen mensen als seizoenen
Raken je aan en gaan voorbij
Maar ze laten iets in je achter
Dat alleen door hen ontstaat
Ik ben je niet vergeten
Ik laat het er gewoon zijn
Wij kwamen samen met een reden
Die ons beiden heeft gedragen
— het droeg ons, zonder dat we het zagen
Ik ben je niet vergeten
Ik zie je in een ander licht
Wij kwamen samen met een reden
En die kreeg een ander gezicht
Niet elke liefde blijft voor altijd
Niet elk pad gaat even ver
Soms opent iemand enkel deuren
En gaat daarna weer aan je voorbij
Soms met pijn en soms heel stil
Als een adem die vervliegt
Maar zelfs in het stilste gaan
Blijft er iets dat verder leeft
Ik draag het mee, maar laat het vrij
Geen einde — alleen een andere lijn
Nee, ik ben je niet vergeten
Ik heb vrede met de tijd
— het leeft en zal blijven in mij
Toen ons verhaal zijn einde vond
Omdat het was wat het zei
Ik laat je vrij — in mij
En alles zomaar achterlaat
Alsof de tijd nooit echt bestond
Alsof je mij daarin vergat
Er blijven altijd stille sporen
Niet persee pijn, maar begrijpen
Zo ben jij een deel van mij geworden
In mij zul je nooit verdwijnen
Niets gaat ooit verloren
Een bladzijde van mijn verhaal
Zacht geschreven in het zand
En ook als golven woorden wissen
Liggen ze stil in mijn hand
Ik ben je niet vergeten
Ik laat het er gewoon zijn
Wij kwamen samen met een reden
Die ons beiden heeft gedragen
Ik ben je niet vergeten
Ik zie je in een ander licht
Wij kwamen samen met een reden
En die kreeg een ander gewicht
Misschien was het nooit bedoeld om te blijven
Maar alleen om iets te laten zien
Wat je niet kon zien zonder mij
En ik niet zonder jou misschien
We hielden niets vast, maar voelden alles
In een tijd die niet bleef staan
Soms is een moment al een leven
Ook al duurt het maar even — en dan
Nee, jij was nooit een vergissing
Alles tussen ons was echt
Alles wat een samenzijn bevat
Zelfs wat ik mezelf heb ontzegd
Jij hebt delen in mij geraakt
Die ik toen nog niet verstond
Pas veel later kwam het inzicht
Welke betekenis daarin bestond
Niet alles blijft, maar niets is leeg
Wat was, dat blijft op een andere plek
Geen verlies — alleen verschuiving
Van dichtbij naar in jezelf
Soms komen mensen als seizoenen
Raken je aan en gaan voorbij
Maar ze laten iets in je achter
Dat alleen door hen ontstaat
Ik ben je niet vergeten
Ik laat het er gewoon zijn
Wij kwamen samen met een reden
Die ons beiden heeft gedragen
— het droeg ons, zonder dat we het zagen
Ik ben je niet vergeten
Ik zie je in een ander licht
Wij kwamen samen met een reden
En die kreeg een ander gezicht
Niet elke liefde blijft voor altijd
Niet elk pad gaat even ver
Soms opent iemand enkel deuren
En gaat daarna weer aan je voorbij
Soms met pijn en soms heel stil
Als een adem die vervliegt
Maar zelfs in het stilste gaan
Blijft er iets dat verder leeft
Ik draag het mee, maar laat het vrij
Geen einde — alleen een andere lijn
Nee, ik ben je niet vergeten
Ik heb vrede met de tijd
— het leeft en zal blijven in mij
Toen ons verhaal zijn einde vond
Omdat het was wat het zei
Ik laat je vrij — in mij
Shop
Verhaal
Dit lied is geïnspireerd op Maria Moltzer (1874–1944), de Nederlandse verpleegkundige en pionier van de psychoanalyse die vanaf 1910 nauw samenwerkte met Carl Gustav Jung (1875–1961).
Hun intellectuele en vermoedelijk ook persoonlijke band eindigde in een breuk, waarna Moltzer zich in 1918 uit Jungs kring terugtrok.
In 1916 had zij haar eigen ideeën over intuïtie als psychologische functie ontwikkeld, ideeën die later een belangrijke plaats kregen in Jungs typologie.
Haar terugtrekking roept de vraag op hoeveel van haar afzondering een keuze was en hoeveel het gevolg van een pijnlijke intellectuele en persoonlijke strijd.
Het lied verbeeldt daarmee een vrouw die zich terugtrekt om niet aan zichzelf ten onder te gaan, maar juist haar eigen plaats en stem als psychoanalytica te bevechten.
Hun intellectuele en vermoedelijk ook persoonlijke band eindigde in een breuk, waarna Moltzer zich in 1918 uit Jungs kring terugtrok.
In 1916 had zij haar eigen ideeën over intuïtie als psychologische functie ontwikkeld, ideeën die later een belangrijke plaats kregen in Jungs typologie.
Haar terugtrekking roept de vraag op hoeveel van haar afzondering een keuze was en hoeveel het gevolg van een pijnlijke intellectuele en persoonlijke strijd.
Het lied verbeeldt daarmee een vrouw die zich terugtrekt om niet aan zichzelf ten onder te gaan, maar juist haar eigen plaats en stem als psychoanalytica te bevechten.
Songtekst
If God doesn't play dice with the universe,
why's He playing games with me?
He keeps throwing my soul around,
like a coin without a prayer,
never caring where I fall.
I never asked for miracles.
I never begged the stars to move.
All I ever wanted
was you.
I keep looking for a reason,
trying to read between the lines.
If this story had a purpose,
why'd it end before its time?
If God doesn't play dice with the universe,
why's He playing games with me?
God must be playing...
throwing my soul around,
like a coin without a prayer,
never caring where I fall.
'Cause all I wanted,
all I ever wanted,
was you by my side.
Not heaven.
Not answers.
Not another lesson to survive.
Just you,
by my side.
You felt like home before I knew you,
like we'd met somewhere beyond this life.
Every road I'd ever wandered
ended somewhere in your eyes.
So tell me how a heart can know it
when fate just walks away.
Why let me find my heaven
if heaven couldn't stay?
So I keep staring at the constellations,
tracing every line they ever drew.
Looking for a road, a sign, a reason,
anything that leads me back to you.
If every star already knows its story,
if every soul is written in the sky...
Then why introduce me to my heaven
just to leave me here in hell?
If God doesn't play dice with the universe,
why's He playing games with me?
God must be playing...
throwing my soul around,
like a coin without a prayer,
never caring where I fall.
'Cause all I wanted,
all I ever wanted,
was you by my side.
Not heaven.
Not answers.
Not another lesson to survive.
Just you,
by my side.
If God doesn't play dice
with the universe...
Maybe God does play dice...
Not with the universe...
But with me.
why's He playing games with me?
He keeps throwing my soul around,
like a coin without a prayer,
never caring where I fall.
I never asked for miracles.
I never begged the stars to move.
All I ever wanted
was you.
I keep looking for a reason,
trying to read between the lines.
If this story had a purpose,
why'd it end before its time?
If God doesn't play dice with the universe,
why's He playing games with me?
God must be playing...
throwing my soul around,
like a coin without a prayer,
never caring where I fall.
'Cause all I wanted,
all I ever wanted,
was you by my side.
Not heaven.
Not answers.
Not another lesson to survive.
Just you,
by my side.
You felt like home before I knew you,
like we'd met somewhere beyond this life.
Every road I'd ever wandered
ended somewhere in your eyes.
So tell me how a heart can know it
when fate just walks away.
Why let me find my heaven
if heaven couldn't stay?
So I keep staring at the constellations,
tracing every line they ever drew.
Looking for a road, a sign, a reason,
anything that leads me back to you.
If every star already knows its story,
if every soul is written in the sky...
Then why introduce me to my heaven
just to leave me here in hell?
If God doesn't play dice with the universe,
why's He playing games with me?
God must be playing...
throwing my soul around,
like a coin without a prayer,
never caring where I fall.
'Cause all I wanted,
all I ever wanted,
was you by my side.
Not heaven.
Not answers.
Not another lesson to survive.
Just you,
by my side.
If God doesn't play dice
with the universe...
Maybe God does play dice...
Not with the universe...
But with me.
●Spotify
Shop
Verhaal
Blue Pill speelt met de bekende keuze uit The Matrix: wil je de comfortabele illusie behouden, of wil je weten wat er werkelijk onder de oppervlakte ligt?
In dit nummer wordt die keuze persoonlijk. Drie verschillende vrouwen leven in één hoofd — verlangen, vuur, fantasie, twijfel en verleiding. Allemaal echt, allemaal onderdeel van dezelfde persoon.
Soms wil je de waarheid kennen. Soms verlang je naar de rust van niet weten.
Blue Pill gaat over die spanning tussen werkelijkheid en fantasie, tussen weten en liever niet weten — en over de vraag hoeveel waarheid je eigenlijk aankunt.
In dit nummer wordt die keuze persoonlijk. Drie verschillende vrouwen leven in één hoofd — verlangen, vuur, fantasie, twijfel en verleiding. Allemaal echt, allemaal onderdeel van dezelfde persoon.
Soms wil je de waarheid kennen. Soms verlang je naar de rust van niet weten.
Blue Pill gaat over die spanning tussen werkelijkheid en fantasie, tussen weten en liever niet weten — en over de vraag hoeveel waarheid je eigenlijk aankunt.
Songtekst
The sun keeps spilling secrets
Into the corners of my eyes
Golden splinters in yours caught in sunlight
Turn to butterflies
A question falls between us
But drifts beyond my reach
And every song inside my head
Starts singing over me
Why oh why
Why oh why
Isn't there a blue pill
Give me the blue pill
I don't want to know
Three girls live inside me
And none will let me go
Blue pill
Blue pill
Three girls live inside me
And none will let me go
One is made of moonlight
One is made of fire
One keeps dancing barefoot
Through my wild desire
Peter Pan is laughing
Somewhere in the trees
Titania and Oberon
Are whispering through the leaves
A black spider spins her silver thread
Across a glass of wine
And every road I shouldn't take
Looks beautiful tonight
Give me the blue pill
I don't want to know
Three girls live inside me
And none will let me go
Blue pill
Blue pill
I am tired of choosing
Who I have to be today
One heart filled with longing
One heart dressed in sin
One heart still pretending
She can keep them all within
I told my heart a story
And it followed every word
Built a castle from a shadow
And believed in what I saw
I told my heart a lie
And it wore it like a crown
Now we're dancing with temptation
While the moon is falling down
Give me the blue pill
I don't want to know
Three girls live inside me
And none will let me go
Blue pill
Blue pill
Give me one more summer
Before I let it go
Three girls keep on singing
And none will let me go
And all of them are searching
For the place I've never known
Why oh why
Isn't there a blue pill
Why oh why
Isn't there a blue pill
Into the corners of my eyes
Golden splinters in yours caught in sunlight
Turn to butterflies
A question falls between us
But drifts beyond my reach
And every song inside my head
Starts singing over me
Why oh why
Why oh why
Isn't there a blue pill
Give me the blue pill
I don't want to know
Three girls live inside me
And none will let me go
Blue pill
Blue pill
Three girls live inside me
And none will let me go
One is made of moonlight
One is made of fire
One keeps dancing barefoot
Through my wild desire
Peter Pan is laughing
Somewhere in the trees
Titania and Oberon
Are whispering through the leaves
A black spider spins her silver thread
Across a glass of wine
And every road I shouldn't take
Looks beautiful tonight
Give me the blue pill
I don't want to know
Three girls live inside me
And none will let me go
Blue pill
Blue pill
I am tired of choosing
Who I have to be today
One heart filled with longing
One heart dressed in sin
One heart still pretending
She can keep them all within
I told my heart a story
And it followed every word
Built a castle from a shadow
And believed in what I saw
I told my heart a lie
And it wore it like a crown
Now we're dancing with temptation
While the moon is falling down
Give me the blue pill
I don't want to know
Three girls live inside me
And none will let me go
Blue pill
Blue pill
Give me one more summer
Before I let it go
Three girls keep on singing
And none will let me go
And all of them are searching
For the place I've never known
Why oh why
Isn't there a blue pill
Why oh why
Isn't there a blue pill
●Spotify
Shop
Verhaal
Kannst Du Das Tragen, Mann?! is de Duitse versie van Can You Handle Her. Het nummer gaat over de vrouw die sterk, vrij en uitgesproken is — precies zoals iemand zegt dat hij haar wil. Tot die kracht zich ook tegen hem kan richten. Het stelt de simpele vraag: wil je haar werkelijk vrij, of alleen zolang ze binnen jouw grenzen blijft?
Songtekst
Du willst ’ne starke Frau an deiner Seite
Solang sie dich nicht spiegelt
Doch sobald sie bleibt, sobald sie steht
Wird dein Fundament instabil
Sie gehört sich selbst
Nicht deinem Plan
Und genau hier fängt’s an
Zeig mir, wer du bist – Mann
Sie fragt nicht, ob sie darf
Sie geht einfach los
Und jetzt sag mir:
Bist du bereit – oder bloß groß?
Kannst du das tragen, wenn sie frei ist
Wenn sie bleibt und nicht fällt
Kannst du sie halten, ohne sie zu halten
Ohne Angst, ohne Zelt?
Sie braucht keinen, der sie lenkt
Keinen, der sie formt
Sie sucht keinen Mittelpunkt
Sie sucht einen Ort
Wenn sie liebt, dann offen
Nicht leise, nicht klein
Doch wer Stärke nur will
Will eigentlich allein sein
Hier geht’s nicht um Macht
Hier geht’s um Stand
Neben ihr zu stehen
Braucht mehr als Verstand
Kannst du das tragen – Mann?
Wenn sie größer wird, nicht zahmer dann
Sie wird nicht kleiner für dein Ich
Also sag mir:
Hältst du das aus – oder nicht?
Wenn sie sich sicher fühlt
Wird sie weit, nicht fern
Freiheit ist kein Risiko
Sie ist Nähe – gelernt
Kannst du das tragen – Mann?
Nicht besitzen, nicht bannen
Nur bleiben, wenn sie bleibt
Sag mir ehrlich:
Kannst du das tragen – Mann?
Solang sie dich nicht spiegelt
Doch sobald sie bleibt, sobald sie steht
Wird dein Fundament instabil
Sie gehört sich selbst
Nicht deinem Plan
Und genau hier fängt’s an
Zeig mir, wer du bist – Mann
Sie fragt nicht, ob sie darf
Sie geht einfach los
Und jetzt sag mir:
Bist du bereit – oder bloß groß?
Kannst du das tragen, wenn sie frei ist
Wenn sie bleibt und nicht fällt
Kannst du sie halten, ohne sie zu halten
Ohne Angst, ohne Zelt?
Sie braucht keinen, der sie lenkt
Keinen, der sie formt
Sie sucht keinen Mittelpunkt
Sie sucht einen Ort
Wenn sie liebt, dann offen
Nicht leise, nicht klein
Doch wer Stärke nur will
Will eigentlich allein sein
Hier geht’s nicht um Macht
Hier geht’s um Stand
Neben ihr zu stehen
Braucht mehr als Verstand
Kannst du das tragen – Mann?
Wenn sie größer wird, nicht zahmer dann
Sie wird nicht kleiner für dein Ich
Also sag mir:
Hältst du das aus – oder nicht?
Wenn sie sich sicher fühlt
Wird sie weit, nicht fern
Freiheit ist kein Risiko
Sie ist Nähe – gelernt
Kannst du das tragen – Mann?
Nicht besitzen, nicht bannen
Nur bleiben, wenn sie bleibt
Sag mir ehrlich:
Kannst du das tragen – Mann?
Shop
Verhaal
opgroeiende naast het vondelpark. Een wijk die destijds nog niet vol-gehummerd was.
Heel veel kinderen speelde op straat.
je ging op de fiets of te voet naar school.
En de zomers.. de zomers waren eindeloos lang.
Veilig in bed je ouders horen babbelen terwijl de zomerwind speelt met de gordijnen.
De geur van pindakaas en appel in je broodtrommel.
eindeloos veel tijd..
oneindig veel tijd
Heel veel kinderen speelde op straat.
je ging op de fiets of te voet naar school.
En de zomers.. de zomers waren eindeloos lang.
Veilig in bed je ouders horen babbelen terwijl de zomerwind speelt met de gordijnen.
De geur van pindakaas en appel in je broodtrommel.
eindeloos veel tijd..
oneindig veel tijd
Songtekst
Als ik terugkijk naar de lange zomers
in oud, stoffig groen
zie ik mijn schaduw op de stoep
stoffige schoenen die niks bijzonders doen
De zomer duurde eeuwig
in het park de geur na regen
onder reusachtige bladeren
uren turen naar,
het licht dat blijft bewegen
Rozijnen en roze koeken
het koude water uit de kraan
Niets was ingewikkeld of saai
en je hoefde niets te vinden
of te zoeken
De tijd was grenzeloos
bijna niet te bevatten,
Vreemd hoe dat verandert
De tijd lijk nu zo broos
(Pre-Chorus)
Tijd werd ergens een woord
en dat woord dat kreeg gewicht
Daarvoor was er alleen nu
en altijd licht
en NU kende geen
ver-gezicht
Alle tijd voor altijd
alle tijd voor nu
Alle tijd voor altijd
toen tijd nog niets was
Alle tijd voor altijd
geen voor, geen na
Alle tijd voor altijd
dat dacht ik toen
Ik rende door het doolhof van tijd
zonder maat, zonder vergelijking
Geluk en geen seconde spijt
om er echt te zijn
Dagen die gewoon er waren
blikken die uren konden staren
ik zie terug de plaatjes
en die wonen stil in mij
Mama maakte broodjes
legde er een appel bij
Beneden op het balkon
werden stemmen langzaam stil
Witte gordijnen ademen warmte
de stad werd zacht en wijd
Fluweelblauwe luchten gloeide
tussen avond en tijd
Ik hoor geluiden uit het vondelpark
zie de lucht bewegen
als theeblaadjes vliegen er spreeuwen
door de laatste lichte regen
Alle tijd voor altijd
alle tijd voor nu
Alle tijd voor altijd
voor de tijd ons kent
Alle tijd voor altijd
licht als een zomerdag
Alle tijd voor altijd
zolang je bent
alle tijd voor altijd
Ik vraag me af
wanneer tijd echt begon
Misschien pas toen ik begreep
wat woorden ermee doen
Soms wou ik
dat ik het vergat
en weer had
alle tijd voor altijd
alle tijd
alle tijd alle tijd
alle tijd voor al-tijd
in oud, stoffig groen
zie ik mijn schaduw op de stoep
stoffige schoenen die niks bijzonders doen
De zomer duurde eeuwig
in het park de geur na regen
onder reusachtige bladeren
uren turen naar,
het licht dat blijft bewegen
Rozijnen en roze koeken
het koude water uit de kraan
Niets was ingewikkeld of saai
en je hoefde niets te vinden
of te zoeken
De tijd was grenzeloos
bijna niet te bevatten,
Vreemd hoe dat verandert
De tijd lijk nu zo broos
(Pre-Chorus)
Tijd werd ergens een woord
en dat woord dat kreeg gewicht
Daarvoor was er alleen nu
en altijd licht
en NU kende geen
ver-gezicht
Alle tijd voor altijd
alle tijd voor nu
Alle tijd voor altijd
toen tijd nog niets was
Alle tijd voor altijd
geen voor, geen na
Alle tijd voor altijd
dat dacht ik toen
Ik rende door het doolhof van tijd
zonder maat, zonder vergelijking
Geluk en geen seconde spijt
om er echt te zijn
Dagen die gewoon er waren
blikken die uren konden staren
ik zie terug de plaatjes
en die wonen stil in mij
Mama maakte broodjes
legde er een appel bij
Beneden op het balkon
werden stemmen langzaam stil
Witte gordijnen ademen warmte
de stad werd zacht en wijd
Fluweelblauwe luchten gloeide
tussen avond en tijd
Ik hoor geluiden uit het vondelpark
zie de lucht bewegen
als theeblaadjes vliegen er spreeuwen
door de laatste lichte regen
Alle tijd voor altijd
alle tijd voor nu
Alle tijd voor altijd
voor de tijd ons kent
Alle tijd voor altijd
licht als een zomerdag
Alle tijd voor altijd
zolang je bent
alle tijd voor altijd
Ik vraag me af
wanneer tijd echt begon
Misschien pas toen ik begreep
wat woorden ermee doen
Soms wou ik
dat ik het vergat
en weer had
alle tijd voor altijd
alle tijd
alle tijd alle tijd
alle tijd voor al-tijd
Shop
Verhaal
Darker Ink gaat over hoe één gebeurtenis binnen een relatie over alles wat daarvoor was heen kan schrijven. Over de ongeschreven regels die we tussen mensen begrijpen — en wat er gebeurt wanneer iemand daaroverheen gaat. Sommige dingen veranderen niet alleen het heden, maar ook hoe je het verleden nog kunt voelen. Je weet dat de liefde er was, maar je kunt niet meer terug naar hoe ze voelde.
Songtekst
For all the times
I watched you,
when you never knew
I did.
I searched for us
inside a song...
still waiting here
for it.
I had the words
this morning.
I almost wrote
them down.
But every word
just fades...
leaving empty
lines behind.
I know
I loved you once.
I know
that much is true.
So why do all
the tender parts
keep slipping
out of view?
I know our story
started
somewhere
warm and bright.
But someone wrote
across the pages
in darker ink
one night.
In the darkness
I listened
to the rhythm
of your sleep.
I thought those little moments
were mine alone
to keep.
I imagine
firelight,
your hands
around my face.
I must have felt
at home back then...
I just can't find
that place.
I had the words
this morning.
I almost wrote
them down.
But every line
just wanders off,
as if they'd
lost all sound.
I know
I loved you once.
I know
that much is true.
So why are all
my memories
slowly forgetting
what they knew?
I know exactly
where to look,
but never
where to stand.
The ending wrote
across the start
with an unforgiving
hand.
I know we walked
the woods together.
Still free...
and unaware.
We thought forever
needed nothing.
It was already
there.
But every time
I try
to write
those days again...
the page remembers
more than I do,
and won't let me
back in.
For someone wrote
across the pages
in darker ink
that night,
that night.
But I know...
I know our love
is somewhere,
written down
deep within.
I just can't find...
I just can't find
my way
back in.
I watched you,
when you never knew
I did.
I searched for us
inside a song...
still waiting here
for it.
I had the words
this morning.
I almost wrote
them down.
But every word
just fades...
leaving empty
lines behind.
I know
I loved you once.
I know
that much is true.
So why do all
the tender parts
keep slipping
out of view?
I know our story
started
somewhere
warm and bright.
But someone wrote
across the pages
in darker ink
one night.
In the darkness
I listened
to the rhythm
of your sleep.
I thought those little moments
were mine alone
to keep.
I imagine
firelight,
your hands
around my face.
I must have felt
at home back then...
I just can't find
that place.
I had the words
this morning.
I almost wrote
them down.
But every line
just wanders off,
as if they'd
lost all sound.
I know
I loved you once.
I know
that much is true.
So why are all
my memories
slowly forgetting
what they knew?
I know exactly
where to look,
but never
where to stand.
The ending wrote
across the start
with an unforgiving
hand.
I know we walked
the woods together.
Still free...
and unaware.
We thought forever
needed nothing.
It was already
there.
But every time
I try
to write
those days again...
the page remembers
more than I do,
and won't let me
back in.
For someone wrote
across the pages
in darker ink
that night,
that night.
But I know...
I know our love
is somewhere,
written down
deep within.
I just can't find...
I just can't find
my way
back in.
Shop
Verhaal
Little Blue Scarab gaat over wachten op het moment waarop een nieuw seizoen, een nieuwe maand of een nieuwe belofte eindelijk iets vanbinnen zal veranderen. Maar de tijd verstrijkt zonder dat het lege gevoel vanzelf verdwijnt. Sterker nog iedere keer dat je je jezelf een belofte aanpraat over dan.. dan zal het... en het gebeurd niet wordt je enkel meer onrustig, terneergeslagen en down.
Tot er op een gewone ochtend, op een gewone straat, iets kleins gebeurt: een blauw kevertje, een gevonden veer, een schelp — kleine dingen die niets beloven en toch iets wakker maken. Geen duidelijk toekomstbeeld, maar een stil soort weten dat er nog iets leeft en dat hoop niet aan een seizoen of een moment in de tijd gebonden is.
De Stockdale-paradox betekent dat je de harde realiteit onder ogen ziet, zonder jezelf iets wijs te maken over hoe lang het zal duren, terwijl je tegelijkertijd blijft geloven dat je uiteindelijk zult overwinnen.
Little Bleu Scarab is de basis voor de Duitse versie: ein Leises wissen geworden. Te vinden tussen de Duitse tracks.
Tot er op een gewone ochtend, op een gewone straat, iets kleins gebeurt: een blauw kevertje, een gevonden veer, een schelp — kleine dingen die niets beloven en toch iets wakker maken. Geen duidelijk toekomstbeeld, maar een stil soort weten dat er nog iets leeft en dat hoop niet aan een seizoen of een moment in de tijd gebonden is.
De Stockdale-paradox betekent dat je de harde realiteit onder ogen ziet, zonder jezelf iets wijs te maken over hoe lang het zal duren, terwijl je tegelijkertijd blijft geloven dat je uiteindelijk zult overwinnen.
Little Bleu Scarab is de basis voor de Duitse versie: ein Leises wissen geworden. Te vinden tussen de Duitse tracks.
Songtekst
In November I was counting
Down to Christmas light
Hope and fear were sitting
Side by side at night
Every promise had a season
I could hold on to
Every “then it will be better”
Almost felt like truth
But time kept breaking open
Every fragile plan
I kept reaching endings far before their time
Like a version of me waiting
Somewhere down the line
But the days don’t heal the hollow
They just pass me by
And no season ever answered
All those silent whys
February light lay flat
Against my skin
Dreaming spring would wake
Some kind of strength within
And the streets filled up with people
Turning toward the sun
Dancing into something
I could not become
All that growing green around me
Didn’t reach inside
I kept reaching endings far before their time
Like a version of me waiting
Somewhere down the line
Summer said, “Now maybe”
Warmth upon my face
But the river kept on running
Through an empty place
I thought the ocean wind might clear me
Blow the silence out
But even waves kept whispering
The same unspoken doubt
Firelight and laughter
Close but not within
Every song the birds were singing
Fell back into minor again
So I stopped asking when
Then one morning, without meaning
On an ordinary street
There it was — a small blue scarab
At my feet
Something in me stirred awake
Soft and unbidden
Not some promise of tomorrow
Just a moment, briefly risen
Not a future I can picture
Not a fixed design
Just a quiet kind of knowing
Outside of time
Now I keep these little treasures
On a wooden frame
A feather, shell, a golden heartbeat
With no name
I’ve no idea where this is leading
I don’t need to see
There is something here still living
Quietly in me
A deeper kind of hoping
That the dark can’t bind
Not tied to any season
Not held inside of time
Down to Christmas light
Hope and fear were sitting
Side by side at night
Every promise had a season
I could hold on to
Every “then it will be better”
Almost felt like truth
But time kept breaking open
Every fragile plan
I kept reaching endings far before their time
Like a version of me waiting
Somewhere down the line
But the days don’t heal the hollow
They just pass me by
And no season ever answered
All those silent whys
February light lay flat
Against my skin
Dreaming spring would wake
Some kind of strength within
And the streets filled up with people
Turning toward the sun
Dancing into something
I could not become
All that growing green around me
Didn’t reach inside
I kept reaching endings far before their time
Like a version of me waiting
Somewhere down the line
Summer said, “Now maybe”
Warmth upon my face
But the river kept on running
Through an empty place
I thought the ocean wind might clear me
Blow the silence out
But even waves kept whispering
The same unspoken doubt
Firelight and laughter
Close but not within
Every song the birds were singing
Fell back into minor again
So I stopped asking when
Then one morning, without meaning
On an ordinary street
There it was — a small blue scarab
At my feet
Something in me stirred awake
Soft and unbidden
Not some promise of tomorrow
Just a moment, briefly risen
Not a future I can picture
Not a fixed design
Just a quiet kind of knowing
Outside of time
Now I keep these little treasures
On a wooden frame
A feather, shell, a golden heartbeat
With no name
I’ve no idea where this is leading
I don’t need to see
There is something here still living
Quietly in me
A deeper kind of hoping
That the dark can’t bind
Not tied to any season
Not held inside of time
●Spotify
Shop
Verhaal
Verloren gaat over het besef dat je soms niet alleen iemand liefhebt, maar ook het beeld dat je van die persoon hebt gemaakt. Vanuit dat perspectief kan liefde werkelijk voelen, totdat de werkelijkheid zich laat zien. Wat overblijft is de verwarring tussen wat er was, wat je dacht dat er was en wat je nooit werkelijk hebt gehad. Een lied over verlangen, verlies en de zoektocht naar jezelf wanneer een liefde uiteindelijk anders blijkt te zijn geweest dan je dacht.
Songtekst
Verloren
ik ben verloren
zoekend tussen jouw handen,
kwijt in je stem,
onder ge-gaan in jouw ogen
en opgestaan in jouw overhemd
ik ben verloren
zoekend ben ik in mijn gedachten
weggerend in uitzichtloze nachten
Heb ik verloren
alles wat je nooit hebt gezegd
wat ik zo verdomd graag zou horen
maar al deze dromen zijn verloren
want ze zijn allemaal niet echt
(Chorus)
ik ben verloren
(Verse 3)
verloren raak ik tussen jou
verdwenen zonder zicht op later
ik weet niet waar ik mezelf
hierin moet laten
want er is geen ooit geen zou
ik ben verloren
ik draag je dichter bij me
dan je ooit bij mij zou zijn gaan horen
en herinner me
wat jij me nooit gegeven hebt
ik mis je in niets van
wat jij nooit gedragen hebt
en noem het toch verlangen
ik ben verloren
hoe vind ik mezelf nog langs
deze oeverloze leegte
die jij
achter hebt gelaten
van iets wat nooit was
wat ik nooit kon verliezen
niet toen,
niet nu,
niet later
ik ben verloren
zoekend tussen jouw handen,
kwijt in je stem,
onder ge-gaan in jouw ogen
en opgestaan in jouw overhemd
ik ben verloren
zoekend ben ik in mijn gedachten
weggerend in uitzichtloze nachten
Heb ik verloren
alles wat je nooit hebt gezegd
wat ik zo verdomd graag zou horen
maar al deze dromen zijn verloren
want ze zijn allemaal niet echt
(Chorus)
ik ben verloren
(Verse 3)
verloren raak ik tussen jou
verdwenen zonder zicht op later
ik weet niet waar ik mezelf
hierin moet laten
want er is geen ooit geen zou
ik ben verloren
ik draag je dichter bij me
dan je ooit bij mij zou zijn gaan horen
en herinner me
wat jij me nooit gegeven hebt
ik mis je in niets van
wat jij nooit gedragen hebt
en noem het toch verlangen
ik ben verloren
hoe vind ik mezelf nog langs
deze oeverloze leegte
die jij
achter hebt gelaten
van iets wat nooit was
wat ik nooit kon verliezen
niet toen,
niet nu,
niet later
Shop
Verhaal
Nie gedacht gaat over opnieuw durven geloven in nabijheid. Na een lange tijd van alleen zijn, wachten en jezelf beschermen, kan iemand ineens binnenkomen zonder iets van je te vragen. Geen onrust, geen moeten, geen angst — alleen het onverwachte besef dat je hart blijkbaar nog open kan.
Songtekst
Sonnenlicht küsst mein Gesicht,
durch meine Wimpern seh ich den Raum.
Zwischen Zweigen tanzt das Licht,
wirft bewegte Schatten an die Wand.
Sommerglanz liegt still in mir,
nach den Stunden dieser Nacht.
Ich dreh mich noch nicht zu dir um
und weiß doch: du bist da.
Nie gedacht,
dass ich hier noch ankomme —
so tief, so weich,
mit einem Herz, das wieder glaubt.
Nie gedacht,
dass Nähe sich so richtig anfühlt.
Nie gedacht,
dass ein Blick so viel hält.
Nach all dem Warten, all dem Kreisen
bist du da —
und alles fällt an seinen Platz.
Ich strecke einen Fuß ins Warme,
hör deinen ruhigen Atem gehn.
Du drehst dich leise zu mir um,
als würdest du mich schon verstehn.
Kleider liegen auf dem Boden,
eine Hand auf meinem Rücken.
Was in mir längst erloschen war,
beginnt sich neu zu entzünden.
Nie gedacht,
nach all dem Stillsein in mir,
dass Vertrauen
wieder wachsen darf.
Nie gedacht,
dass Nähe sich so richtig anfühlt.
Nie gedacht,
dass Berührung nichts verlangt.
Ich war zufrieden mit dem Alleinsein —
und dann kommst du
und alles fängt neu an.
Ich hab gewartet, mich verborgen,
mein Licht zu lange weggesperrt.
Du sahst mich an, ganz ohne Eile,
hast mein Feuer still geweckt.
Wer hat dich mir geschickt?
Wer hat das so gemeint?
Vielleicht war es einfach Magie —
ich weiß es nicht.
Nie gedacht,
dass Nähe sich so richtig anfühlt.
Nie gedacht,
dass Liebe so ruhig sein kann.
Kein Lärm, kein Müssen, keine Angst —
nur du hier
und ein Morgen, der beginnt.
Sonnenlicht auf meiner Wand.
Ich öffne die Augen.
Du lächelst mich an.
Nie gedacht.
durch meine Wimpern seh ich den Raum.
Zwischen Zweigen tanzt das Licht,
wirft bewegte Schatten an die Wand.
Sommerglanz liegt still in mir,
nach den Stunden dieser Nacht.
Ich dreh mich noch nicht zu dir um
und weiß doch: du bist da.
Nie gedacht,
dass ich hier noch ankomme —
so tief, so weich,
mit einem Herz, das wieder glaubt.
Nie gedacht,
dass Nähe sich so richtig anfühlt.
Nie gedacht,
dass ein Blick so viel hält.
Nach all dem Warten, all dem Kreisen
bist du da —
und alles fällt an seinen Platz.
Ich strecke einen Fuß ins Warme,
hör deinen ruhigen Atem gehn.
Du drehst dich leise zu mir um,
als würdest du mich schon verstehn.
Kleider liegen auf dem Boden,
eine Hand auf meinem Rücken.
Was in mir längst erloschen war,
beginnt sich neu zu entzünden.
Nie gedacht,
nach all dem Stillsein in mir,
dass Vertrauen
wieder wachsen darf.
Nie gedacht,
dass Nähe sich so richtig anfühlt.
Nie gedacht,
dass Berührung nichts verlangt.
Ich war zufrieden mit dem Alleinsein —
und dann kommst du
und alles fängt neu an.
Ich hab gewartet, mich verborgen,
mein Licht zu lange weggesperrt.
Du sahst mich an, ganz ohne Eile,
hast mein Feuer still geweckt.
Wer hat dich mir geschickt?
Wer hat das so gemeint?
Vielleicht war es einfach Magie —
ich weiß es nicht.
Nie gedacht,
dass Nähe sich so richtig anfühlt.
Nie gedacht,
dass Liebe so ruhig sein kann.
Kein Lärm, kein Müssen, keine Angst —
nur du hier
und ein Morgen, der beginnt.
Sonnenlicht auf meiner Wand.
Ich öffne die Augen.
Du lächelst mich an.
Nie gedacht.
Shop
Verhaal
Dit nummer gaat over geven, ruimte maken en blijven stromen voor iemand die zelf niet werkelijk naar je toe komt. Je kunt water geven, ruimte bieden en zelfs je eigen bodem ter beschikking stellen, maar je kunt niet voor twee mensen leven. Op een gegeven moment ontdek je dat wachten en blijven geven je niet dichter bij elkaar brengen. Dan blijft er maar één ding over: leven in het nu — niet later.
Songtekst
Wenn du willst, trag ich es für dich
Wenn du greifst, geb ich es dir
Ohne alles zu zerdenken
Was nicht da ist, schaff ich hier
Ich leg es hin in offene Hände
Wo du landen kannst bei mir
Ich bau keine Dämme für dein Schweigen
Ich lass den Strom einfach sein
Doch ohne Ufer, ohne Richtung
Bleib ich so in Bewegung allein
Ich steh hier am Rand von dem, was wachsen kann
Ich geb Raum für alles, was kommt und vergeht
Um dich blühen zu lassen, geb ich dir mein Wasser
Wir leben jetzt, mein Lieb —
nicht später
Wenn du gehst, geh ich ein Stück mit
Oder knapp an dir vorbei
Ich berühr dich in dem Schweigen
Als wärst du nicht ganz dabei
Ich sag weniger, als ich meine
Und mehr, als du halten kannst
Da löst sich etwas zwischen meinen Worten
Und ich verlier mich irgendwo darin
Ich bau keine Dämme für dein Schweigen
Ich lass den Strom einfach sein
Doch ohne Ufer, ohne Richtung
Bleib ich so in Bewegung allein
Ich steh hier am Rand von dem, was wachsen kann
Ich geb Raum für alles, was kommt und vergeht
Wie lang kann ich noch Atem geben
Für etwas, das nie den Funken trägt
Hier findet nichts mehr Boden
Ich trag deine Steine — und es nagt
Ich hab es offen gehalten für dein Herz
Doch nichts hat jemals mich erreicht
Und irgendwo im Warten dazwischen
Hat sich der Boden unter mir verschoben
Langsam geh ich aus dem Verlangen
Wie lang willst du noch nach klarem Wasser dürsten
Verdammt, Lieb
Ich
Wir leben jetzt —
nicht später
Wenn du greifst, geb ich es dir
Ohne alles zu zerdenken
Was nicht da ist, schaff ich hier
Ich leg es hin in offene Hände
Wo du landen kannst bei mir
Ich bau keine Dämme für dein Schweigen
Ich lass den Strom einfach sein
Doch ohne Ufer, ohne Richtung
Bleib ich so in Bewegung allein
Ich steh hier am Rand von dem, was wachsen kann
Ich geb Raum für alles, was kommt und vergeht
Um dich blühen zu lassen, geb ich dir mein Wasser
Wir leben jetzt, mein Lieb —
nicht später
Wenn du gehst, geh ich ein Stück mit
Oder knapp an dir vorbei
Ich berühr dich in dem Schweigen
Als wärst du nicht ganz dabei
Ich sag weniger, als ich meine
Und mehr, als du halten kannst
Da löst sich etwas zwischen meinen Worten
Und ich verlier mich irgendwo darin
Ich bau keine Dämme für dein Schweigen
Ich lass den Strom einfach sein
Doch ohne Ufer, ohne Richtung
Bleib ich so in Bewegung allein
Ich steh hier am Rand von dem, was wachsen kann
Ich geb Raum für alles, was kommt und vergeht
Wie lang kann ich noch Atem geben
Für etwas, das nie den Funken trägt
Hier findet nichts mehr Boden
Ich trag deine Steine — und es nagt
Ich hab es offen gehalten für dein Herz
Doch nichts hat jemals mich erreicht
Und irgendwo im Warten dazwischen
Hat sich der Boden unter mir verschoben
Langsam geh ich aus dem Verlangen
Wie lang willst du noch nach klarem Wasser dürsten
Verdammt, Lieb
Ich
Wir leben jetzt —
nicht später
Shop
Verhaal
Dit lied is een chaotische, liefdevolle ode aan het overvolle, meertalige Amsterdam.
De irritatie over toeristen, drukte, straattaal en alle talen die dwars door elkaar lopen, loopt voortdurend tegen de hilariteit aan.
De Amsterdammer raakt er soms compleet van in de war — maar iedereen zit er uiteindelijk gewoon samen in dezelfde stad.
Juist die mengelmoes van mensen, talen, misverstanden en ontmoetingen kan ook een feest zijn.
Een ode aan Mokum als wereldstad: druk, absurd, soms bloedirritant, maar bovenal levendig en onweerstaanbaar.
Ja, er staat een taalfout op de cover — duuhh.
De irritatie over toeristen, drukte, straattaal en alle talen die dwars door elkaar lopen, loopt voortdurend tegen de hilariteit aan.
De Amsterdammer raakt er soms compleet van in de war — maar iedereen zit er uiteindelijk gewoon samen in dezelfde stad.
Juist die mengelmoes van mensen, talen, misverstanden en ontmoetingen kan ook een feest zijn.
Een ode aan Mokum als wereldstad: druk, absurd, soms bloedirritant, maar bovenal levendig en onweerstaanbaar.
Ja, er staat een taalfout op de cover — duuhh.
Songtekst
I’m a GIRL avec al heart and ziel
thinking out loud with my cœur wide open
I have a home in Amsterdam
near de centre,
deze geweldige stad
Mokum it is
But sometimes, wenn die taal sich mixt
passiert ein Wunder – oder juste niet
Alles zusammen, denk ich: ça va zal wel lukken
I try to erklaren what happened to me –
succes bon shans
dikke hug!
I’m Hollands YEAH! .. walking sur la plein sans haast
Überall tourists, ik verlies m’n tête zo fast
Mein brain is tournée over hours, je suis perdu
Nirgends is tranquille, ik zoek even rust voor nu
Amsterdam is full, tout le monde wants something
von mij – und so draaf ik ein bisschen door
My tongue in a knot, man, serieus hoor
No moment,
pas seconde sans woorden op straat
excuuuuze moi!
eikel! DAT sweety is een ZEBRApad!
(Refrain – HOOK)
There is nothing bonn about this jour
Gar nichts – ik word complètement crazy
You know wie das aanvoelt, toch? Oder no?
Ok dan… ff een biertje doen. Kom.
Ja jawohl, das is hier die Zeedijk
eh… zee-dijk ja – you know what I mean, right
Who der Becher ist? Nee, no cup…
Ah! A bakery – of course, we have that!
Mais oui madame, tout droit, dann links
noch sechs Minuten – denk ik
Meine ears gaan er subiet van tuuteren
te veel talen, mijn hoofd gaat fluuutteren
wanna probeer a stroopwafel?
There is nothing bonn about these Jours
Gar nichts , ik word complètement crazy
They ask me every minute museum or station
And I’m lost in language , verdraai mijn tong
Like a tournesol draai ik rond
In my head: Rembrandt huis , ja, ici, dat klopt
En dan zeggen ze dat ik mijn Sprache niet spreek
Je maakt een grapje zeker… toch?
Doch oder? Willkommen, bienvenue
Here in Amsterdam, c’est comme ça, tu vois
I see no zee, maar wel de Dam
Where the weed is?
Oh, you mean the Bulldog?
Yes, well… that hond is it.
wil you?
Nee ik niet saus op man.
Serieus.
Oh Amsterdam
Ik hou ervan
Tout le jour, every Zeit
I get the chance to learn a nouveau song
Ta Geulle! Mon liefje calme toi Ti amo
dat is italiano toch?
Amsterdam, jij Happy werelds oord
En ergens tussen al die talen door
vind ik mezelf weer…of een hicky .. eh?
'He Du Mein liebling'
of ehhh? leer ik een nieuw woord
chien salle!
Sorry oeps hoor
chill man!
Amster amsterd dam YeaH
damn damn
nee de dam..
oh die
Oh amsterdam Ik hou er van!
ti Amo
Lich liebe dicht
dich you toi
Wir are Amsterdam
damn nee de dam
thinking out loud with my cœur wide open
I have a home in Amsterdam
near de centre,
deze geweldige stad
Mokum it is
But sometimes, wenn die taal sich mixt
passiert ein Wunder – oder juste niet
Alles zusammen, denk ich: ça va zal wel lukken
I try to erklaren what happened to me –
succes bon shans
dikke hug!
I’m Hollands YEAH! .. walking sur la plein sans haast
Überall tourists, ik verlies m’n tête zo fast
Mein brain is tournée over hours, je suis perdu
Nirgends is tranquille, ik zoek even rust voor nu
Amsterdam is full, tout le monde wants something
von mij – und so draaf ik ein bisschen door
My tongue in a knot, man, serieus hoor
No moment,
pas seconde sans woorden op straat
excuuuuze moi!
eikel! DAT sweety is een ZEBRApad!
(Refrain – HOOK)
There is nothing bonn about this jour
Gar nichts – ik word complètement crazy
You know wie das aanvoelt, toch? Oder no?
Ok dan… ff een biertje doen. Kom.
Ja jawohl, das is hier die Zeedijk
eh… zee-dijk ja – you know what I mean, right
Who der Becher ist? Nee, no cup…
Ah! A bakery – of course, we have that!
Mais oui madame, tout droit, dann links
noch sechs Minuten – denk ik
Meine ears gaan er subiet van tuuteren
te veel talen, mijn hoofd gaat fluuutteren
wanna probeer a stroopwafel?
There is nothing bonn about these Jours
Gar nichts , ik word complètement crazy
They ask me every minute museum or station
And I’m lost in language , verdraai mijn tong
Like a tournesol draai ik rond
In my head: Rembrandt huis , ja, ici, dat klopt
En dan zeggen ze dat ik mijn Sprache niet spreek
Je maakt een grapje zeker… toch?
Doch oder? Willkommen, bienvenue
Here in Amsterdam, c’est comme ça, tu vois
I see no zee, maar wel de Dam
Where the weed is?
Oh, you mean the Bulldog?
Yes, well… that hond is it.
wil you?
Nee ik niet saus op man.
Serieus.
Oh Amsterdam
Ik hou ervan
Tout le jour, every Zeit
I get the chance to learn a nouveau song
Ta Geulle! Mon liefje calme toi Ti amo
dat is italiano toch?
Amsterdam, jij Happy werelds oord
En ergens tussen al die talen door
vind ik mezelf weer…of een hicky .. eh?
'He Du Mein liebling'
of ehhh? leer ik een nieuw woord
chien salle!
Sorry oeps hoor
chill man!
Amster amsterd dam YeaH
damn damn
nee de dam..
oh die
Oh amsterdam Ik hou er van!
ti Amo
Lich liebe dicht
dich you toi
Wir are Amsterdam
damn nee de dam
Shop
Verhaal
Sommige ontmoetingen duren jaren, andere maar een moment. Toch kunnen ze allemaal iets in ons achterlaten. Een blik, een gesprek, een liefde, een vriendschap of een toevallige ontmoeting kan iets in beweging zetten wat er zonder die persoon misschien nooit was geweest. Niet iedere ontmoeting is bedoeld om te blijven.
Maar dat maakt ze niet minder betekenisvol.
Maar dat maakt ze niet minder betekenisvol.
Songtekst
People think that moving on
Means you leave it all behind
Like the story never happened
Like you erase a piece of time
But some things stay in silence
Not in pain, but understood
You became a part of me
In a way that always will
A page that fell into my story
Written softly in the sand
Even when the waves have taken
Still the words are in my hands
I didn’t forget you
I let it be true
We met for a reason
That carried us through
I didn’t forget you
I let it be what it was
We met for a reason
And that reason has run its course
You were never a mistake
Everything we had was real
All the laughter, all the moments
Even what I couldn’t feel
You touched places deep inside me
I didn’t understand back then
Only later came the clarity
Nothing here was ever in vain
Some arrive just like a season
Touch your soul and then they go
Leaving something waking in you
Something only they could show
I didn’t forget you
I let it be true
We met for a reason
That carried us through
I didn’t forget you
I let it be what it was
We met for a reason
And that reason has run its course
Not every love is meant to stay
Not every path is meant to last
Some are only there to open doors
And gently close them in the past
Sometimes pain and sometimes nothing
Just a quiet passing breeze
But even in the leaving
There’s a meaning underneath
So no, I didn’t forget you
I made peace with what was true
Our story reached its ending
Because it said what it came to
We met for just a moment
And that moment was enough
Not forever, not forgotten
Just a story shaped by love
Means you leave it all behind
Like the story never happened
Like you erase a piece of time
But some things stay in silence
Not in pain, but understood
You became a part of me
In a way that always will
A page that fell into my story
Written softly in the sand
Even when the waves have taken
Still the words are in my hands
I didn’t forget you
I let it be true
We met for a reason
That carried us through
I didn’t forget you
I let it be what it was
We met for a reason
And that reason has run its course
You were never a mistake
Everything we had was real
All the laughter, all the moments
Even what I couldn’t feel
You touched places deep inside me
I didn’t understand back then
Only later came the clarity
Nothing here was ever in vain
Some arrive just like a season
Touch your soul and then they go
Leaving something waking in you
Something only they could show
I didn’t forget you
I let it be true
We met for a reason
That carried us through
I didn’t forget you
I let it be what it was
We met for a reason
And that reason has run its course
Not every love is meant to stay
Not every path is meant to last
Some are only there to open doors
And gently close them in the past
Sometimes pain and sometimes nothing
Just a quiet passing breeze
But even in the leaving
There’s a meaning underneath
So no, I didn’t forget you
I made peace with what was true
Our story reached its ending
Because it said what it came to
We met for just a moment
And that moment was enough
Not forever, not forgotten
Just a story shaped by love
Shop
Verhaal
De titel „Bedienungsfehler“ betekent letterlijk zoiets als „bedieningsfout“: er gaat iets mis bij het bedienen van een apparaat. De vrouw in het lied maakt daar bewust een metafoor van: zij is geen romantisch raadsel, maar een systeem met een gebruiksaanwijzing. De mannen denken dat ze haar moeten bedienen, ontcijferen of „goed krijgen“ en concluderen dat er iets mis is met háár wanneer dat niet lukt. Maar zij draait het om: het apparaat is niet kapot — jullie drukken gewoon op de verkeerde knoppen. Haar blonde uiterlijk, aantrekkelijkheid en wipneus worden door anderen bovendien als een soort gebruiksaanwijzing gelezen, alsof ze daarmee automatisch weten wat ze wil en voelt. De echte bedieningsfout zit dus bij degene die denkt dat hij haar al begrijpt.
Songtekst
Willkommen.
Das ist keine Liebe.
Das ist ein System.
Ich fühl, was ich fühl – oder eben nicht
Vielleicht heißt es Liebe, vielleicht nur Pflicht
Ich nehm, was ich krieg, geb nichts zurück
Nennt mich kalt, nennt mich falsch, nennt es Glück
Ein Kaffee wird Hoffnung, ein Blick ein Vertrag
Ich wollte nur reden, ihr hattet den Plan
Nichts versprochen, nur hier existiert
Doch ihr habt euch längst mehr imaginiert
Ihr wollt Bedeutung, ich will Kontrolle
Ihr sucht nach Tiefe, ich spiel meine Rolle
Ich bin blond, ich bin dumm – ruft ihr im Chor
Doch ich kenn eure Codes längst auswendig vor
Drück nicht falsch, lies genau, was hier steht
Ich bin kein Gefühl – ich bin das Gerät
Ich bin blond, ich bin dumm – schreit es mir zu
Doch ich lauf auf Strom, nicht auf Herz und „Du“
Willst du Nähe, dann check erst den Sinn
Bedienungsfehler – nicht mein Gewinn
Ihr verwechselt Begehren mit Wahrheit und Wert
Nennt es Romantik, wenn euch jemand begehrt
Ihr wollt alles fühlen, nichts reflektieren
Und fragt euch dann laut, warum wir verlieren
Ich sammel Blicke wie Münzen im Glas
Geb sie nur aus, wenn ich Lust darauf hab
Geschenke sind Tausch, Nähe ein Spiel
Gefühle ein Extra – nicht Teil vom Deal
Ihr nennt mich leer, hört mir nicht zu
Vielleicht seid ihr voll – nur nicht mit euch selbst genug
Ich bin blond, ich bin dumm – ruft ihr im Chor
Doch ich kenn eure Codes längst auswendig vor
Drück nicht falsch, lies genau, was hier steht
Ich bin kein Gefühl – ich bin das Gerät
Ich seh mich im Spiegel
Und das reicht
Ihr sucht ein Wir
Ich bleib bereit
Kein Drama
Kein Mythos
Kein falsches Licht
Ich funktionier
Oder eben nicht
Ich bin blond, ich bin dumm – schreit es hinaus
Doch ich spiel dieses Spiel besser als ihr es je raus
Kein Herzvertrag, kein falsches Versprechen
Bedienungsfehler – nicht zu berechnen
Kein Defekt.
Kein Skandal.
Nur kein Produkt
für eure Moral.
Das ist keine Liebe.
Das ist ein System.
Ich fühl, was ich fühl – oder eben nicht
Vielleicht heißt es Liebe, vielleicht nur Pflicht
Ich nehm, was ich krieg, geb nichts zurück
Nennt mich kalt, nennt mich falsch, nennt es Glück
Ein Kaffee wird Hoffnung, ein Blick ein Vertrag
Ich wollte nur reden, ihr hattet den Plan
Nichts versprochen, nur hier existiert
Doch ihr habt euch längst mehr imaginiert
Ihr wollt Bedeutung, ich will Kontrolle
Ihr sucht nach Tiefe, ich spiel meine Rolle
Ich bin blond, ich bin dumm – ruft ihr im Chor
Doch ich kenn eure Codes längst auswendig vor
Drück nicht falsch, lies genau, was hier steht
Ich bin kein Gefühl – ich bin das Gerät
Ich bin blond, ich bin dumm – schreit es mir zu
Doch ich lauf auf Strom, nicht auf Herz und „Du“
Willst du Nähe, dann check erst den Sinn
Bedienungsfehler – nicht mein Gewinn
Ihr verwechselt Begehren mit Wahrheit und Wert
Nennt es Romantik, wenn euch jemand begehrt
Ihr wollt alles fühlen, nichts reflektieren
Und fragt euch dann laut, warum wir verlieren
Ich sammel Blicke wie Münzen im Glas
Geb sie nur aus, wenn ich Lust darauf hab
Geschenke sind Tausch, Nähe ein Spiel
Gefühle ein Extra – nicht Teil vom Deal
Ihr nennt mich leer, hört mir nicht zu
Vielleicht seid ihr voll – nur nicht mit euch selbst genug
Ich bin blond, ich bin dumm – ruft ihr im Chor
Doch ich kenn eure Codes längst auswendig vor
Drück nicht falsch, lies genau, was hier steht
Ich bin kein Gefühl – ich bin das Gerät
Ich seh mich im Spiegel
Und das reicht
Ihr sucht ein Wir
Ich bleib bereit
Kein Drama
Kein Mythos
Kein falsches Licht
Ich funktionier
Oder eben nicht
Ich bin blond, ich bin dumm – schreit es hinaus
Doch ich spiel dieses Spiel besser als ihr es je raus
Kein Herzvertrag, kein falsches Versprechen
Bedienungsfehler – nicht zu berechnen
Kein Defekt.
Kein Skandal.
Nur kein Produkt
für eure Moral.
Shop
Verhaal
“Tiefschlag” gaat over de impact van een aanval die niet op gedrag of een concrete handeling gericht is, maar recht op iemands karakter en zelfbeeld. Een man wordt op een bijzonder harde en pijnlijke manier weggezet als oppervlakkig, juist door iemand van wie hij zich gezien en vertrouwd voelde. Het nummer gaat over de verwarring en woede die zo’n aanval oproept, maar ook over het moment waarop je beseft dat je jezelf niet hoeft te verdedigen tegen een oordeel dat doelbewust onder de gordel wordt geplaatst.
Onder de boosheid zit zelfonderzoek. Hij kijkt ook naar zijn eigen neiging om te veel te geven, te redden en verantwoordelijkheid te dragen voor een relatie. Maar ergens ligt een grens: begrip hebben voor de ander betekent niet dat je jezelf moet laten afbreken. “Tiefschlag” is daarmee geen overwinningslied, maar een lied over overeind blijven, grenzen trekken en jezelf opnieuw beschermen.
Onder de boosheid zit zelfonderzoek. Hij kijkt ook naar zijn eigen neiging om te veel te geven, te redden en verantwoordelijkheid te dragen voor een relatie. Maar ergens ligt een grens: begrip hebben voor de ander betekent niet dat je jezelf moet laten afbreken. “Tiefschlag” is daarmee geen overwinningslied, maar een lied over overeind blijven, grenzen trekken en jezelf opnieuw beschermen.
Songtekst
Sie nannte mich oberflächlich —
Bruder, das war Charaktermord.
Ein Tiefschlag, sauber gesetzt,
Fundament weg unter meinem Wort.
Hacke auf die Achillessehne,
kein Lärm, nur ein Knack.
Aber ich kam zurück mit Urkraft,
ich steh wieder da — und zwar wach.
Ich bin der, der tiefer geht,
der den Abgrund nicht scheut.
Ich steig hinab in mein Innerstes
und bleib, wenn alles sich scheut.
Nichts Menschliches fremd,
ich trag, ich fühl, ich reflektier.
Ich schluck Feedback wie Feuer —
doch das hier ging zu weit, zu dir.
Du nennst es ehrlich.
Ich nenn es gezielt.
Du triffst nicht die Sache —
du triffst mein Bild.
Tiefschlag.
Nicht Kritik, nicht Wahrheit, nicht fair.
Tiefschlag.
Unter die Gürtellinie — und genau deshalb so schwer.
Tiefschlag.
Du wusstest, wo es weh tut.
Tiefschlag.
Doch ich steh noch — hör gut zu.
Aus dem Mund von der,
der ich vertraut hab,
kam keine Klarheit —
nur Abwehr im Tarnanzug, knapp.
Sie lief vor sich selbst,
projizierte auf mich.
Vermeidung nennt man das —
doch der Stich traf mich.
Überkompensation — ja,
das kenn ich gut.
Wenn Nähe kippt,
geb ich zu viel, geb zu viel Blut.
Doch ich seh es jetzt klar,
ich durchschneid dieses Seil.
Kein Retten auf Kosten von mir —
ich geh. Das hier ist mein Teil.
Du nennst es Beziehung.
Ich nenn es Verzerrung.
Wenn Nähe nur bleibt
durch Angst und Entwertung.
Tiefschlag.
Nicht Liebe, nicht Nähe, nicht Halt.
Tiefschlag.
Wenn dein Urteil fällt, wird es kalt.
Tiefschlag.
Du zielst nicht hoch — du zielst tief.
Tiefschlag.
Doch nicht auf mein Wesen. Nie.
Ich bin kein Oberflächenmann,
ich bin Tiefe in Bewegung.
Herz, Feuer, Wachstum —
keine Pose, keine Vernebelung.
Ich war unten, wo Druck herrscht,
wo kaum jemand atmet.
Ich bring Perlen hoch,
während dein Blick nur die Oberfläche tastet.
Du sahst den Spiegel nicht,
nur dein eigenes Bild.
Doch ein Tiefschlag sagt mehr
über den, der ihn zielt.
Im Boxring meiner Seele
steh ich Unsicherheit gegenüber.
Ich fang Schläge ab,
doch ich bleib aufrecht — immer wieder.
Intrusive Bilder, alte Narben,
links, rechts, Kombination.
Ich unterscheide nicht —
ich stell mich jeder Konfrontation.
Tiefschlag.
Kein Argument, nur ein Schnitt.
Tiefschlag.
Zu präzise, um Zufall zu sein — ich seh dich jetzt mit.
Tiefschlag.
Du wolltest mich brechen.
Tiefschlag.
Doch ich lern, mich selbst zu schützen.
Ich brach nicht — ich bog.
Ich fiel nicht — ich trug.
Narben wie Schrift auf der Haut,
doch mein Kern blieb genug.
Tiefschlag.
Kein Sieg. Kein Recht.
Nur ein Beweis.
Und trotzdem steh ich noch.
Komm schon.
Ich geh das an.
Bruder, das war Charaktermord.
Ein Tiefschlag, sauber gesetzt,
Fundament weg unter meinem Wort.
Hacke auf die Achillessehne,
kein Lärm, nur ein Knack.
Aber ich kam zurück mit Urkraft,
ich steh wieder da — und zwar wach.
Ich bin der, der tiefer geht,
der den Abgrund nicht scheut.
Ich steig hinab in mein Innerstes
und bleib, wenn alles sich scheut.
Nichts Menschliches fremd,
ich trag, ich fühl, ich reflektier.
Ich schluck Feedback wie Feuer —
doch das hier ging zu weit, zu dir.
Du nennst es ehrlich.
Ich nenn es gezielt.
Du triffst nicht die Sache —
du triffst mein Bild.
Tiefschlag.
Nicht Kritik, nicht Wahrheit, nicht fair.
Tiefschlag.
Unter die Gürtellinie — und genau deshalb so schwer.
Tiefschlag.
Du wusstest, wo es weh tut.
Tiefschlag.
Doch ich steh noch — hör gut zu.
Aus dem Mund von der,
der ich vertraut hab,
kam keine Klarheit —
nur Abwehr im Tarnanzug, knapp.
Sie lief vor sich selbst,
projizierte auf mich.
Vermeidung nennt man das —
doch der Stich traf mich.
Überkompensation — ja,
das kenn ich gut.
Wenn Nähe kippt,
geb ich zu viel, geb zu viel Blut.
Doch ich seh es jetzt klar,
ich durchschneid dieses Seil.
Kein Retten auf Kosten von mir —
ich geh. Das hier ist mein Teil.
Du nennst es Beziehung.
Ich nenn es Verzerrung.
Wenn Nähe nur bleibt
durch Angst und Entwertung.
Tiefschlag.
Nicht Liebe, nicht Nähe, nicht Halt.
Tiefschlag.
Wenn dein Urteil fällt, wird es kalt.
Tiefschlag.
Du zielst nicht hoch — du zielst tief.
Tiefschlag.
Doch nicht auf mein Wesen. Nie.
Ich bin kein Oberflächenmann,
ich bin Tiefe in Bewegung.
Herz, Feuer, Wachstum —
keine Pose, keine Vernebelung.
Ich war unten, wo Druck herrscht,
wo kaum jemand atmet.
Ich bring Perlen hoch,
während dein Blick nur die Oberfläche tastet.
Du sahst den Spiegel nicht,
nur dein eigenes Bild.
Doch ein Tiefschlag sagt mehr
über den, der ihn zielt.
Im Boxring meiner Seele
steh ich Unsicherheit gegenüber.
Ich fang Schläge ab,
doch ich bleib aufrecht — immer wieder.
Intrusive Bilder, alte Narben,
links, rechts, Kombination.
Ich unterscheide nicht —
ich stell mich jeder Konfrontation.
Tiefschlag.
Kein Argument, nur ein Schnitt.
Tiefschlag.
Zu präzise, um Zufall zu sein — ich seh dich jetzt mit.
Tiefschlag.
Du wolltest mich brechen.
Tiefschlag.
Doch ich lern, mich selbst zu schützen.
Ich brach nicht — ich bog.
Ich fiel nicht — ich trug.
Narben wie Schrift auf der Haut,
doch mein Kern blieb genug.
Tiefschlag.
Kein Sieg. Kein Recht.
Nur ein Beweis.
Und trotzdem steh ich noch.
Komm schon.
Ich geh das an.
Shop
NU SPEELT—
0:000:00
HOESTEKST