Nederlandse Tracks
Luister op SpotifyVerhaal
“De Moestuin” gebruikt een moestuin als absurd maar scherp symbool voor een machtsstrijd. Vanuit zijn kantoor ziet een machtig man iets groeien wat hij niet heeft bedacht, beheerst of kan verdragen. Hij probeert het te bestrijden, juist omdat het hem confronteert met iets waar macht geen grip op krijgt. Het lied gaat daarmee over macht, controle en de ongemakkelijke kracht van iets dat simpelweg blijft bestaan zolang het kan.
Songtekst
Het gaat te goed.
Te goed, denkt hij.
Er valt te weinig van de rand
voor de ingreep van zijn hand.
Hij kijkt uit het raam.
Daar staat DE moestuin.
Elke morgen weer.
Die fucking moestuin.
Tomaten langs de muur, bonen tegen het rek,
een paar bakken vol met kruiden en mensen met hun handen in de grond.
Oh, wat is dat toch gezond...
Hij haat hem.
Niet omdat hij lelijk is, dat zou nog overzichtelijk zijn,
maar omdat hij er staat, zo vrolijk en zo onverstoorbaar fijn.
De bonen ranken langs hun stokken, steeds hoger, steeds dichterbij,
en soms voelt hij die groene ranken als doorns prikken in zijn zij.
Alsof dat groen hem in de gaten houdt, alsof die tuin iets van hem wil;
de tomaten glimmen veel te fel, het groen groeit veel te snel.
En elke morgen staat die tuin weer vrolijk voor zijn oog:
daar staat-ie weer, steeds hoger, die groene plaag,
en zijn bureau
zijn bureau
steeds meer, steeds meer omlaag.
De mensen lopen ertussendoor alsof er helemaal niets gebeurt,
ze lachen, plukken, praten, alsof dat groen niet persoonlijk
zijn ochtend al verkleurt.
Die fucking moestuin.
Hij kijkt ernaar.
Hij kijkt terug.
Of dat denkt hij.
Een moestuin zonder mandaat,
een groen geheel zonder beleid,
een organisch probleem
dat maar niet vanzelf verdwijnt.
En bij elke hap van zijn banaan
voelt hij zijn bretels wat strakker staan.
Die fucking moestuin.
Omdat hij er al stond toen hij hier binnenkwam,
omdat iemand ooit besloot dat dit een goed idee was
en niemand zei: “Dat kan echt niet.”
Geen commissie, geen visie, geen plan.
Gewoon een tuin.
Een autonoom stukje groen
buiten het organogram.
Die fucking moestuin.
Een ongereguleerd gewas,
een administratieve blinde vlek,
een beleidsmatig ongemak
met bloesemblaadjes aan een tak.
En iedere morgen groeit hij verder,
alsof hij iets bewijzen wil.
De president ziet het ineens in elke pruim:
een heel instituut in die kolere tuin.
Alles wat te lang is blijven staan,
alles wat iemand vóór hem
ooit goed heeft laten gaan.
En hij voelt zich alleen.
“Het gaat te goed.”
“Dat klinkt zorgelijk.”
“EN er is een moes-tuin.”
“Een moestuin?”
“Binnen"
“Er moet iets gebeuren.”
“Absoluut.”
“Een reorganisatie?”
“Onvermijdelijk.”
Hij voelt zich beter.
Er komt weer ruimte in zijn baan:
voor beweging, voor vernieuwing, voor een nieuwe koers
en natuurlijk, natuurlijk voor zijn naam.
Die fucking moestuin.
De ranken kronkelen langs het rek,
de tomaten hangen rood en rond,
de tuin ligt er tevreden bij,
alsof hij niets van hem verstond.
Maar in zijn hoofd ziet hij:
ranken die kruipen langs zijn raam,
die steeds harder rukken, rukken, aan zijn bestaan.
Dat groen.
Die rust.
Dat vrolijke gedoe.
Hij pakt zijn jas.
is al die potpourie zo moe
Morgen zet hij de bijl erin.
Alles zal nu anders gaan.
Hij weet nog niet precies waarom,
maar hij weet inmiddels wel:
die fucking moestuin,
die fucking moestuin,
die moet die moet eraan!
De president balt zijn vuist
terwijl hij bij een bak blijft staan.
“Je denkt zeker dat je hier zomaar kunt blijven staan,
jij bent een teken aan de wand.”
De tuin zegt niets.
En zwijgen,
dat is ook een vorm van weerstand.
Een ferme tred verlaat het pand.
Elke morgen.
Die fucking moestuin.
Die fucking moestuin.
Te goed, denkt hij.
Er valt te weinig van de rand
voor de ingreep van zijn hand.
Hij kijkt uit het raam.
Daar staat DE moestuin.
Elke morgen weer.
Die fucking moestuin.
Tomaten langs de muur, bonen tegen het rek,
een paar bakken vol met kruiden en mensen met hun handen in de grond.
Oh, wat is dat toch gezond...
Hij haat hem.
Niet omdat hij lelijk is, dat zou nog overzichtelijk zijn,
maar omdat hij er staat, zo vrolijk en zo onverstoorbaar fijn.
De bonen ranken langs hun stokken, steeds hoger, steeds dichterbij,
en soms voelt hij die groene ranken als doorns prikken in zijn zij.
Alsof dat groen hem in de gaten houdt, alsof die tuin iets van hem wil;
de tomaten glimmen veel te fel, het groen groeit veel te snel.
En elke morgen staat die tuin weer vrolijk voor zijn oog:
daar staat-ie weer, steeds hoger, die groene plaag,
en zijn bureau
zijn bureau
steeds meer, steeds meer omlaag.
De mensen lopen ertussendoor alsof er helemaal niets gebeurt,
ze lachen, plukken, praten, alsof dat groen niet persoonlijk
zijn ochtend al verkleurt.
Die fucking moestuin.
Hij kijkt ernaar.
Hij kijkt terug.
Of dat denkt hij.
Een moestuin zonder mandaat,
een groen geheel zonder beleid,
een organisch probleem
dat maar niet vanzelf verdwijnt.
En bij elke hap van zijn banaan
voelt hij zijn bretels wat strakker staan.
Die fucking moestuin.
Omdat hij er al stond toen hij hier binnenkwam,
omdat iemand ooit besloot dat dit een goed idee was
en niemand zei: “Dat kan echt niet.”
Geen commissie, geen visie, geen plan.
Gewoon een tuin.
Een autonoom stukje groen
buiten het organogram.
Die fucking moestuin.
Een ongereguleerd gewas,
een administratieve blinde vlek,
een beleidsmatig ongemak
met bloesemblaadjes aan een tak.
En iedere morgen groeit hij verder,
alsof hij iets bewijzen wil.
De president ziet het ineens in elke pruim:
een heel instituut in die kolere tuin.
Alles wat te lang is blijven staan,
alles wat iemand vóór hem
ooit goed heeft laten gaan.
En hij voelt zich alleen.
“Het gaat te goed.”
“Dat klinkt zorgelijk.”
“EN er is een moes-tuin.”
“Een moestuin?”
“Binnen"
“Er moet iets gebeuren.”
“Absoluut.”
“Een reorganisatie?”
“Onvermijdelijk.”
Hij voelt zich beter.
Er komt weer ruimte in zijn baan:
voor beweging, voor vernieuwing, voor een nieuwe koers
en natuurlijk, natuurlijk voor zijn naam.
Die fucking moestuin.
De ranken kronkelen langs het rek,
de tomaten hangen rood en rond,
de tuin ligt er tevreden bij,
alsof hij niets van hem verstond.
Maar in zijn hoofd ziet hij:
ranken die kruipen langs zijn raam,
die steeds harder rukken, rukken, aan zijn bestaan.
Dat groen.
Die rust.
Dat vrolijke gedoe.
Hij pakt zijn jas.
is al die potpourie zo moe
Morgen zet hij de bijl erin.
Alles zal nu anders gaan.
Hij weet nog niet precies waarom,
maar hij weet inmiddels wel:
die fucking moestuin,
die fucking moestuin,
die moet die moet eraan!
De president balt zijn vuist
terwijl hij bij een bak blijft staan.
“Je denkt zeker dat je hier zomaar kunt blijven staan,
jij bent een teken aan de wand.”
De tuin zegt niets.
En zwijgen,
dat is ook een vorm van weerstand.
Een ferme tred verlaat het pand.
Elke morgen.
Die fucking moestuin.
Die fucking moestuin.
Shop
Verhaal
Dit lied kan worden gehoord als een gesprek tussen twee mensen, maar ook als een therapeutisch gesprek waarin iemand wordt geconfronteerd met een pijnlijke blinde vlek.
De één probeert de ander te laten zien dat zij niet hem mist, maar vooral wat hij nooit kon zijn en wat zij onderweg van zichzelf is kwijtgeraakt.
Tegelijkertijd blijft de vraag open of die waarheid werkelijk klopt, of dat degene die spreekt haar een interpretatie probeert op te leggen.
Het herhaalde “snap het dan” klinkt daardoor zowel als zorg, wanhoop als pure frustratie.
Uiteindelijk gaat het niet alleen over wat er achter gesloten deuren gebeurde, maar over de moeite om een ander iets te laten zien wat diegene zelf nog niet kan zien.
De één probeert de ander te laten zien dat zij niet hem mist, maar vooral wat hij nooit kon zijn en wat zij onderweg van zichzelf is kwijtgeraakt.
Tegelijkertijd blijft de vraag open of die waarheid werkelijk klopt, of dat degene die spreekt haar een interpretatie probeert op te leggen.
Het herhaalde “snap het dan” klinkt daardoor zowel als zorg, wanhoop als pure frustratie.
Uiteindelijk gaat het niet alleen over wat er achter gesloten deuren gebeurde, maar over de moeite om een ander iets te laten zien wat diegene zelf nog niet kan zien.
Songtekst
De lucht staat stil in deze kamer
alsof de tijd niet verder wil
zit jij daar bevroren
jij wil zo graag horen
of hij ooit kon zien
dat hij jouw grenzen
steeds verder boog
Jij wilde weten
of hij ooit voelde
of hij snapte
wat jij bedoelde
Op de laatste drempel
zei hij achteloos
dat jij hem
nog iets schuldig was
alsof je liefde een rekening was
dat is het antwoord wat hij koos
snap het dan
snap het dan
En dan breekt zij open
Achter
gesloten deuren
werd al het zachte
hard
Achter
gesloten deuren
viel jouw waarheid
uit elkaar
Maar luister
jij mist hem niet
jij mist wat hij
nooit kon zijn
jij mist hem niet
jij mist nu vooral
de pijn
Jij wil vrede sluiten
met hem
maar hij is er niet
hij is daar de man niet naar
verbrandt zijn schepen
en is dan klaar
Lieve schat
die vrede zit
in jou
stap in DAT licht
doe nou maar
doe nou maar
Jij kijkt nog steeds
in de donkerte
van zijn ogen
maar die schuld
is niet van jou
zie dat nou
zie dat nou
En dan opent zij
haar mooie ogen
Achter
gesloten deuren
werd al het zachte
hard
Achter
gesloten deuren
kwam de waarheid
aan het licht
maar
ZIJ mist hem niet
ZIJ mist haar eigen verlangen
ZIJ mist hem niet
ZIJ mist nu vooral
Zichzelf
gooi je deuren open
lief
Sta in het licht van mijn zon
Adem nu en
snap het dan
snap het dan
het komt goed
met jou
goed met jou
alsof de tijd niet verder wil
zit jij daar bevroren
jij wil zo graag horen
of hij ooit kon zien
dat hij jouw grenzen
steeds verder boog
Jij wilde weten
of hij ooit voelde
of hij snapte
wat jij bedoelde
Op de laatste drempel
zei hij achteloos
dat jij hem
nog iets schuldig was
alsof je liefde een rekening was
dat is het antwoord wat hij koos
snap het dan
snap het dan
En dan breekt zij open
Achter
gesloten deuren
werd al het zachte
hard
Achter
gesloten deuren
viel jouw waarheid
uit elkaar
Maar luister
jij mist hem niet
jij mist wat hij
nooit kon zijn
jij mist hem niet
jij mist nu vooral
de pijn
Jij wil vrede sluiten
met hem
maar hij is er niet
hij is daar de man niet naar
verbrandt zijn schepen
en is dan klaar
Lieve schat
die vrede zit
in jou
stap in DAT licht
doe nou maar
doe nou maar
Jij kijkt nog steeds
in de donkerte
van zijn ogen
maar die schuld
is niet van jou
zie dat nou
zie dat nou
En dan opent zij
haar mooie ogen
Achter
gesloten deuren
werd al het zachte
hard
Achter
gesloten deuren
kwam de waarheid
aan het licht
maar
ZIJ mist hem niet
ZIJ mist haar eigen verlangen
ZIJ mist hem niet
ZIJ mist nu vooral
Zichzelf
gooi je deuren open
lief
Sta in het licht van mijn zon
Adem nu en
snap het dan
snap het dan
het komt goed
met jou
goed met jou
Shop
Verhaal
Dit lied is een chaotische, liefdevolle ode aan het overvolle, meertalige Amsterdam.
De irritatie over toeristen, drukte, straattaal en alle talen die dwars door elkaar lopen, loopt voortdurend tegen de hilariteit aan.
De Amsterdammer raakt er soms compleet van in de war — maar iedereen zit er uiteindelijk gewoon samen in dezelfde stad.
Juist die mengelmoes van mensen, talen, misverstanden en ontmoetingen kan ook een feest zijn.
Een ode aan Mokum als wereldstad: druk, absurd, soms bloedirritant, maar bovenal levendig en onweerstaanbaar.
Ja, er staat een taalfout op de cover — duuhh.
De irritatie over toeristen, drukte, straattaal en alle talen die dwars door elkaar lopen, loopt voortdurend tegen de hilariteit aan.
De Amsterdammer raakt er soms compleet van in de war — maar iedereen zit er uiteindelijk gewoon samen in dezelfde stad.
Juist die mengelmoes van mensen, talen, misverstanden en ontmoetingen kan ook een feest zijn.
Een ode aan Mokum als wereldstad: druk, absurd, soms bloedirritant, maar bovenal levendig en onweerstaanbaar.
Ja, er staat een taalfout op de cover — duuhh.
Songtekst
I’m a GIRL avec al heart and ziel
thinking out loud with my cœur wide open
I have a home in Amsterdam
near de centre,
deze geweldige stad
Mokum it is
But sometimes, wenn die taal sich mixt
passiert ein Wunder – oder juste niet
Alles zusammen, denk ich: ça va zal wel lukken
I try to erklaren what happened to me –
succes bon shans
dikke hug!
I’m Hollands YEAH! .. walking sur la plein sans haast
Überall tourists, ik verlies m’n tête zo fast
Mein brain is tournée over hours, je suis perdu
Nirgends is tranquille, ik zoek even rust voor nu
Amsterdam is full, tout le monde wants something
von mij – und so draaf ik ein bisschen door
My tongue in a knot, man, serieus hoor
No moment,
pas seconde sans woorden op straat
excuuuuze moi!
eikel! DAT sweety is een ZEBRApad!
(Refrain – HOOK)
There is nothing bonn about this jour
Gar nichts – ik word complètement crazy
You know wie das aanvoelt, toch? Oder no?
Ok dan… ff een biertje doen. Kom.
Ja jawohl, das is hier die Zeedijk
eh… zee-dijk ja – you know what I mean, right
Who der Becher ist? Nee, no cup…
Ah! A bakery – of course, we have that!
Mais oui madame, tout droit, dann links
noch sechs Minuten – denk ik
Meine ears gaan er subiet van tuuteren
te veel talen, mijn hoofd gaat fluuutteren
wanna probeer a stroopwafel?
There is nothing bonn about these Jours
Gar nichts , ik word complètement crazy
They ask me every minute museum or station
And I’m lost in language , verdraai mijn tong
Like a tournesol draai ik rond
In my head: Rembrandt huis , ja, ici, dat klopt
En dan zeggen ze dat ik mijn Sprache niet spreek
Je maakt een grapje zeker… toch?
Doch oder? Willkommen, bienvenue
Here in Amsterdam, c’est comme ça, tu vois
I see no zee, maar wel de Dam
Where the weed is?
Oh, you mean the Bulldog?
Yes, well… that hond is it.
wil you?
Nee ik niet saus op man.
Serieus.
Oh Amsterdam
Ik hou ervan
Tout le jour, every Zeit
I get the chance to learn a nouveau song
Ta Geulle! Mon liefje calme toi Ti amo
dat is italiano toch?
Amsterdam, jij Happy werelds oord
En ergens tussen al die talen door
vind ik mezelf weer…of een hicky .. eh?
'He Du Mein liebling'
of ehhh? leer ik een nieuw woord
chien salle!
Sorry oeps hoor
chill man!
Amster amsterd dam YeaH
damn damn
nee de dam..
oh die
Oh amsterdam Ik hou er van!
ti Amo
Lich liebe dicht
dich you toi
Wir are Amsterdam
damn nee de dam
thinking out loud with my cœur wide open
I have a home in Amsterdam
near de centre,
deze geweldige stad
Mokum it is
But sometimes, wenn die taal sich mixt
passiert ein Wunder – oder juste niet
Alles zusammen, denk ich: ça va zal wel lukken
I try to erklaren what happened to me –
succes bon shans
dikke hug!
I’m Hollands YEAH! .. walking sur la plein sans haast
Überall tourists, ik verlies m’n tête zo fast
Mein brain is tournée over hours, je suis perdu
Nirgends is tranquille, ik zoek even rust voor nu
Amsterdam is full, tout le monde wants something
von mij – und so draaf ik ein bisschen door
My tongue in a knot, man, serieus hoor
No moment,
pas seconde sans woorden op straat
excuuuuze moi!
eikel! DAT sweety is een ZEBRApad!
(Refrain – HOOK)
There is nothing bonn about this jour
Gar nichts – ik word complètement crazy
You know wie das aanvoelt, toch? Oder no?
Ok dan… ff een biertje doen. Kom.
Ja jawohl, das is hier die Zeedijk
eh… zee-dijk ja – you know what I mean, right
Who der Becher ist? Nee, no cup…
Ah! A bakery – of course, we have that!
Mais oui madame, tout droit, dann links
noch sechs Minuten – denk ik
Meine ears gaan er subiet van tuuteren
te veel talen, mijn hoofd gaat fluuutteren
wanna probeer a stroopwafel?
There is nothing bonn about these Jours
Gar nichts , ik word complètement crazy
They ask me every minute museum or station
And I’m lost in language , verdraai mijn tong
Like a tournesol draai ik rond
In my head: Rembrandt huis , ja, ici, dat klopt
En dan zeggen ze dat ik mijn Sprache niet spreek
Je maakt een grapje zeker… toch?
Doch oder? Willkommen, bienvenue
Here in Amsterdam, c’est comme ça, tu vois
I see no zee, maar wel de Dam
Where the weed is?
Oh, you mean the Bulldog?
Yes, well… that hond is it.
wil you?
Nee ik niet saus op man.
Serieus.
Oh Amsterdam
Ik hou ervan
Tout le jour, every Zeit
I get the chance to learn a nouveau song
Ta Geulle! Mon liefje calme toi Ti amo
dat is italiano toch?
Amsterdam, jij Happy werelds oord
En ergens tussen al die talen door
vind ik mezelf weer…of een hicky .. eh?
'He Du Mein liebling'
of ehhh? leer ik een nieuw woord
chien salle!
Sorry oeps hoor
chill man!
Amster amsterd dam YeaH
damn damn
nee de dam..
oh die
Oh amsterdam Ik hou er van!
ti Amo
Lich liebe dicht
dich you toi
Wir are Amsterdam
damn nee de dam
Shop
Verhaal
Dit lied is een humoristische zoektocht naar de vraag hoe je eigenlijk als man zou moeten laten zien hoeveel je van iemand houdt.
Het neemt alle romantische clichés, liefdesrituelen en overdreven gebaren flink op de hak.
Van rozen en kaarsen tot yoga, chakra’s, horoscopen, dure cadeaus en grootse aanzoeken: niets lijkt genoeg.
Tot de conclusie komt dat liefde misschien helemaal niet ingewikkeld hoeft te zijn.
Gewoon elkaar liefhebben, in woord en daad, zonder de hele santenkraam.
Het neemt alle romantische clichés, liefdesrituelen en overdreven gebaren flink op de hak.
Van rozen en kaarsen tot yoga, chakra’s, horoscopen, dure cadeaus en grootse aanzoeken: niets lijkt genoeg.
Tot de conclusie komt dat liefde misschien helemaal niet ingewikkeld hoeft te zijn.
Gewoon elkaar liefhebben, in woord en daad, zonder de hele santenkraam.
Songtekst
Hoe lief
hoe LIEF
VIN
IK
You
Da's nog niet zo simpel uit te leggen…
want het is niet meetbaar in
goud niet en niet
in zilver en niet in een zeilboot met vlag en wimpel
DUS meet ik dat in meters... kilo’s of liters van… Van iets geweldigs wat ik dan moet verzinnen ?
duizend rode rozen met eindeloze linten dan?
of
Dezelfde broeken in kakhi linnen?
laat ik je het zien door elke – ECHT ELKE - ochtend met een kus te beginnen?
Nou ik denkt t eigenlijk niet
Nog niet in honderd mooie zinnen
of peper salie bonbons in dozen
Niet in appjes - liever NIET zelfs ...
schat
Niet in uren turen naar een mailtje
Niet in eindeloos eindeloos iets en eigenlijk niets van dat Of wel?
Dus ook niet hangend tussen de wespen in een
rozen prieeltje
En voor elke week een heel
speciaal juweeltje Ehhh? noop
Waarmee dan wel?
Nou...
dat vraag ik me ook weleens af
hoe dat dan?..
Ja Hoe dan?
wel
VIN
YOU
LIEF...
is dat genoeg?
Of wil je...
Met kaarsen? Met rozen
Met de smoothie uitgebalanceerd op zondag op je yoga mat.
Met veertig liefdesgoeroes voor jou uitgekozen?
Schatje.. schatje wil je DAT?!
En dat ik dan zeg: Jij bent echt mijn allerbeste spiegelhelftje
mijn zielevrouw ,jouw ridder in het veld
of dat ik als een groupie -puppie achter je kom aan gesneld?
of
Met chakra's? en Met sterren als behang de liefde bedrijven?
Met affirmaties in een cirkel om de maan?
Dat we champagne drinkend met onze enkels in een warme zee gaan staan?
Of een workshop met dolfijnen
met dezelfde achternaam?
Vin
You
Vin You lief, is dat genoeg?
Of wil je echt...
Met kreeft? De schorpioen? De stier?
Liefdeshoroscopen van de glossy nummer vier?
Wierrookstokjes in de avondlucht?
Met trouwen?
Altijd handje vast?
En je in een kooitje stoppen?
en al je vriendinnen een dikke douw!
Met poëzie? Met hartesmart?
Met sere- nades ingesproken op je foon?
Pakketjes bij je deur met een veel te dure drone?
Je naam getatoeëerd op mijn strakke gat?
Een aanzoek in de arena
bij de bend die jij steeds liked?
Duizend geurkaarsjes om je bed
en dat alles dan naar wc-ver fris -ser ruikt?
Of gewoon
met een pleister
op een gebroken hart?
Gewoon...
Gewoon zoooo...
Gewoohoon...
Zoals liefhebben gaat
Met ziel en zaligheid
In woord en daad
Gewoon zoooo...
Gewoohoon...
Zonder de hele santenkraam
Gewoon...
Zoals liefhebben gaat
IK
vin
YOU
lief
hoe LIEF
VIN
IK
You
Da's nog niet zo simpel uit te leggen…
want het is niet meetbaar in
goud niet en niet
in zilver en niet in een zeilboot met vlag en wimpel
DUS meet ik dat in meters... kilo’s of liters van… Van iets geweldigs wat ik dan moet verzinnen ?
duizend rode rozen met eindeloze linten dan?
of
Dezelfde broeken in kakhi linnen?
laat ik je het zien door elke – ECHT ELKE - ochtend met een kus te beginnen?
Nou ik denkt t eigenlijk niet
Nog niet in honderd mooie zinnen
of peper salie bonbons in dozen
Niet in appjes - liever NIET zelfs ...
schat
Niet in uren turen naar een mailtje
Niet in eindeloos eindeloos iets en eigenlijk niets van dat Of wel?
Dus ook niet hangend tussen de wespen in een
rozen prieeltje
En voor elke week een heel
speciaal juweeltje Ehhh? noop
Waarmee dan wel?
Nou...
dat vraag ik me ook weleens af
hoe dat dan?..
Ja Hoe dan?
wel
VIN
YOU
LIEF...
is dat genoeg?
Of wil je...
Met kaarsen? Met rozen
Met de smoothie uitgebalanceerd op zondag op je yoga mat.
Met veertig liefdesgoeroes voor jou uitgekozen?
Schatje.. schatje wil je DAT?!
En dat ik dan zeg: Jij bent echt mijn allerbeste spiegelhelftje
mijn zielevrouw ,jouw ridder in het veld
of dat ik als een groupie -puppie achter je kom aan gesneld?
of
Met chakra's? en Met sterren als behang de liefde bedrijven?
Met affirmaties in een cirkel om de maan?
Dat we champagne drinkend met onze enkels in een warme zee gaan staan?
Of een workshop met dolfijnen
met dezelfde achternaam?
Vin
You
Vin You lief, is dat genoeg?
Of wil je echt...
Met kreeft? De schorpioen? De stier?
Liefdeshoroscopen van de glossy nummer vier?
Wierrookstokjes in de avondlucht?
Met trouwen?
Altijd handje vast?
En je in een kooitje stoppen?
en al je vriendinnen een dikke douw!
Met poëzie? Met hartesmart?
Met sere- nades ingesproken op je foon?
Pakketjes bij je deur met een veel te dure drone?
Je naam getatoeëerd op mijn strakke gat?
Een aanzoek in de arena
bij de bend die jij steeds liked?
Duizend geurkaarsjes om je bed
en dat alles dan naar wc-ver fris -ser ruikt?
Of gewoon
met een pleister
op een gebroken hart?
Gewoon...
Gewoon zoooo...
Gewoohoon...
Zoals liefhebben gaat
Met ziel en zaligheid
In woord en daad
Gewoon zoooo...
Gewoohoon...
Zonder de hele santenkraam
Gewoon...
Zoals liefhebben gaat
IK
vin
YOU
lief
Shop
Verhaal
“Ik ben je niet vergeten” gaat over de sporen die mensen in elkaar achterlaten. Wie je ook in je leven tegenkomt — een geliefde, vriend, familielid of iemand die maar korte tijd met je meeloopt — ieder contact verandert iets. Sommige sporen voelen in eerste instantie vooral pijnlijk of ellendig, maar ook daarin kunnen groeimomenten en inzichten ontstaan die pas veel later zichtbaar worden. Elk contact geeft ons iets mee, en tegelijkertijd laten ook wij iets achter bij de ander. Niet alles hoeft te blijven om betekenis te hebben.
Songtekst
Denk jij dat je gewoon doorgaat
En alles zomaar achterlaat
Alsof de tijd nooit echt bestond
Alsof je mij daarin vergat
Er blijven altijd stille sporen
Niet persee pijn, maar begrijpen
Zo ben jij een deel van mij geworden
In mij zul je nooit verdwijnen
Niets gaat ooit verloren
Een bladzijde van mijn verhaal
Zacht geschreven in het zand
En ook als golven woorden wissen
Liggen ze stil in mijn hand
Ik ben je niet vergeten
Ik laat het er gewoon zijn
Wij kwamen samen met een reden
Die ons beiden heeft gedragen
Ik ben je niet vergeten
Ik zie je in een ander licht
Wij kwamen samen met een reden
En die kreeg een ander gewicht
Misschien was het nooit bedoeld om te blijven
Maar alleen om iets te laten zien
Wat je niet kon zien zonder mij
En ik niet zonder jou misschien
We hielden niets vast, maar voelden alles
In een tijd die niet bleef staan
Soms is een moment al een leven
Ook al duurt het maar even — en dan
Nee, jij was nooit een vergissing
Alles tussen ons was echt
Alles wat een samenzijn bevat
Zelfs wat ik mezelf heb ontzegd
Jij hebt delen in mij geraakt
Die ik toen nog niet verstond
Pas veel later kwam het inzicht
Welke betekenis daarin bestond
Niet alles blijft, maar niets is leeg
Wat was, dat blijft op een andere plek
Geen verlies — alleen verschuiving
Van dichtbij naar in jezelf
Soms komen mensen als seizoenen
Raken je aan en gaan voorbij
Maar ze laten iets in je achter
Dat alleen door hen ontstaat
Ik ben je niet vergeten
Ik laat het er gewoon zijn
Wij kwamen samen met een reden
Die ons beiden heeft gedragen
— het droeg ons, zonder dat we het zagen
Ik ben je niet vergeten
Ik zie je in een ander licht
Wij kwamen samen met een reden
En die kreeg een ander gezicht
Niet elke liefde blijft voor altijd
Niet elk pad gaat even ver
Soms opent iemand enkel deuren
En gaat daarna weer aan je voorbij
Soms met pijn en soms heel stil
Als een adem die vervliegt
Maar zelfs in het stilste gaan
Blijft er iets dat verder leeft
Ik draag het mee, maar laat het vrij
Geen einde — alleen een andere lijn
Nee, ik ben je niet vergeten
Ik heb vrede met de tijd
— het leeft en zal blijven in mij
Toen ons verhaal zijn einde vond
Omdat het was wat het zei
Ik laat je vrij — in mij
En alles zomaar achterlaat
Alsof de tijd nooit echt bestond
Alsof je mij daarin vergat
Er blijven altijd stille sporen
Niet persee pijn, maar begrijpen
Zo ben jij een deel van mij geworden
In mij zul je nooit verdwijnen
Niets gaat ooit verloren
Een bladzijde van mijn verhaal
Zacht geschreven in het zand
En ook als golven woorden wissen
Liggen ze stil in mijn hand
Ik ben je niet vergeten
Ik laat het er gewoon zijn
Wij kwamen samen met een reden
Die ons beiden heeft gedragen
Ik ben je niet vergeten
Ik zie je in een ander licht
Wij kwamen samen met een reden
En die kreeg een ander gewicht
Misschien was het nooit bedoeld om te blijven
Maar alleen om iets te laten zien
Wat je niet kon zien zonder mij
En ik niet zonder jou misschien
We hielden niets vast, maar voelden alles
In een tijd die niet bleef staan
Soms is een moment al een leven
Ook al duurt het maar even — en dan
Nee, jij was nooit een vergissing
Alles tussen ons was echt
Alles wat een samenzijn bevat
Zelfs wat ik mezelf heb ontzegd
Jij hebt delen in mij geraakt
Die ik toen nog niet verstond
Pas veel later kwam het inzicht
Welke betekenis daarin bestond
Niet alles blijft, maar niets is leeg
Wat was, dat blijft op een andere plek
Geen verlies — alleen verschuiving
Van dichtbij naar in jezelf
Soms komen mensen als seizoenen
Raken je aan en gaan voorbij
Maar ze laten iets in je achter
Dat alleen door hen ontstaat
Ik ben je niet vergeten
Ik laat het er gewoon zijn
Wij kwamen samen met een reden
Die ons beiden heeft gedragen
— het droeg ons, zonder dat we het zagen
Ik ben je niet vergeten
Ik zie je in een ander licht
Wij kwamen samen met een reden
En die kreeg een ander gezicht
Niet elke liefde blijft voor altijd
Niet elk pad gaat even ver
Soms opent iemand enkel deuren
En gaat daarna weer aan je voorbij
Soms met pijn en soms heel stil
Als een adem die vervliegt
Maar zelfs in het stilste gaan
Blijft er iets dat verder leeft
Ik draag het mee, maar laat het vrij
Geen einde — alleen een andere lijn
Nee, ik ben je niet vergeten
Ik heb vrede met de tijd
— het leeft en zal blijven in mij
Toen ons verhaal zijn einde vond
Omdat het was wat het zei
Ik laat je vrij — in mij
Shop
Verhaal
opgroeiende naast het vondelpark. Een wijk die destijds nog niet vol-gehummerd was.
Heel veel kinderen speelde op straat.
je ging op de fiets of te voet naar school.
En de zomers.. de zomers waren eindeloos lang.
Veilig in bed je ouders horen babbelen terwijl de zomerwind speelt met de gordijnen.
De geur van pindakaas en appel in je broodtrommel.
eindeloos veel tijd..
oneindig veel tijd
Heel veel kinderen speelde op straat.
je ging op de fiets of te voet naar school.
En de zomers.. de zomers waren eindeloos lang.
Veilig in bed je ouders horen babbelen terwijl de zomerwind speelt met de gordijnen.
De geur van pindakaas en appel in je broodtrommel.
eindeloos veel tijd..
oneindig veel tijd
Songtekst
Als ik terugkijk naar de lange zomers
in oud, stoffig groen
zie ik mijn schaduw op de stoep
stoffige schoenen die niks bijzonders doen
De zomer duurde eeuwig
in het park de geur na regen
onder reusachtige bladeren
uren turen naar,
het licht dat blijft bewegen
Rozijnen en roze koeken
het koude water uit de kraan
Niets was ingewikkeld of saai
en je hoefde niets te vinden
of te zoeken
De tijd was grenzeloos
bijna niet te bevatten,
Vreemd hoe dat verandert
De tijd lijk nu zo broos
(Pre-Chorus)
Tijd werd ergens een woord
en dat woord dat kreeg gewicht
Daarvoor was er alleen nu
en altijd licht
en NU kende geen
ver-gezicht
Alle tijd voor altijd
alle tijd voor nu
Alle tijd voor altijd
toen tijd nog niets was
Alle tijd voor altijd
geen voor, geen na
Alle tijd voor altijd
dat dacht ik toen
Ik rende door het doolhof van tijd
zonder maat, zonder vergelijking
Geluk en geen seconde spijt
om er echt te zijn
Dagen die gewoon er waren
blikken die uren konden staren
ik zie terug de plaatjes
en die wonen stil in mij
Mama maakte broodjes
legde er een appel bij
Beneden op het balkon
werden stemmen langzaam stil
Witte gordijnen ademen warmte
de stad werd zacht en wijd
Fluweelblauwe luchten gloeide
tussen avond en tijd
Ik hoor geluiden uit het vondelpark
zie de lucht bewegen
als theeblaadjes vliegen er spreeuwen
door de laatste lichte regen
Alle tijd voor altijd
alle tijd voor nu
Alle tijd voor altijd
voor de tijd ons kent
Alle tijd voor altijd
licht als een zomerdag
Alle tijd voor altijd
zolang je bent
alle tijd voor altijd
Ik vraag me af
wanneer tijd echt begon
Misschien pas toen ik begreep
wat woorden ermee doen
Soms wou ik
dat ik het vergat
en weer had
alle tijd voor altijd
alle tijd
alle tijd alle tijd
alle tijd voor al-tijd
in oud, stoffig groen
zie ik mijn schaduw op de stoep
stoffige schoenen die niks bijzonders doen
De zomer duurde eeuwig
in het park de geur na regen
onder reusachtige bladeren
uren turen naar,
het licht dat blijft bewegen
Rozijnen en roze koeken
het koude water uit de kraan
Niets was ingewikkeld of saai
en je hoefde niets te vinden
of te zoeken
De tijd was grenzeloos
bijna niet te bevatten,
Vreemd hoe dat verandert
De tijd lijk nu zo broos
(Pre-Chorus)
Tijd werd ergens een woord
en dat woord dat kreeg gewicht
Daarvoor was er alleen nu
en altijd licht
en NU kende geen
ver-gezicht
Alle tijd voor altijd
alle tijd voor nu
Alle tijd voor altijd
toen tijd nog niets was
Alle tijd voor altijd
geen voor, geen na
Alle tijd voor altijd
dat dacht ik toen
Ik rende door het doolhof van tijd
zonder maat, zonder vergelijking
Geluk en geen seconde spijt
om er echt te zijn
Dagen die gewoon er waren
blikken die uren konden staren
ik zie terug de plaatjes
en die wonen stil in mij
Mama maakte broodjes
legde er een appel bij
Beneden op het balkon
werden stemmen langzaam stil
Witte gordijnen ademen warmte
de stad werd zacht en wijd
Fluweelblauwe luchten gloeide
tussen avond en tijd
Ik hoor geluiden uit het vondelpark
zie de lucht bewegen
als theeblaadjes vliegen er spreeuwen
door de laatste lichte regen
Alle tijd voor altijd
alle tijd voor nu
Alle tijd voor altijd
voor de tijd ons kent
Alle tijd voor altijd
licht als een zomerdag
Alle tijd voor altijd
zolang je bent
alle tijd voor altijd
Ik vraag me af
wanneer tijd echt begon
Misschien pas toen ik begreep
wat woorden ermee doen
Soms wou ik
dat ik het vergat
en weer had
alle tijd voor altijd
alle tijd
alle tijd alle tijd
alle tijd voor al-tijd
Shop
Verhaal
“Zij Toverde een Huis” ontstond na een gesprek met mijn zoon. Wie voortdurend geeft, draagt en opvangt, kan gemakkelijk vergeten dat ook zij zelf iets nodig heeft. De vraag “tover eens voor mij” wordt daardoor steeds meer de kern van het lied: niet de vraag om iets groots, maar om een klein teken dat de ander óók wil bijdragen aan het wonder.
Het lied gaat daarmee over liefde, geven en dragen, maar ook over de grens waarop je ontdekt dat zelfs een tovenaar niet eindeloos alleen kan blijven toveren.
Het lied gaat daarmee over liefde, geven en dragen, maar ook over de grens waarop je ontdekt dat zelfs een tovenaar niet eindeloos alleen kan blijven toveren.
Songtekst
Zij toverde in hemelsblauw
een huis, een huis
Zij toverde je groot en sterk
dat was een werk
Met liefde hield zij hoog en droog
wat soms wel kilo's, kilo's woog
Zij toverde het uitzicht om tot kunst
en bracht de bloemen steeds weer thuis
Zij toverde, zij toverde
met liefde in een schuur
een beeld, een bad en tegelwerk
met gouden kranen uit de muur
Zij toverde een kind
een hekje langs een paadje
een boom, een poes en
krijttekeningen op een straatje
Zij luisterde naar je hart en liet niet na
ook boos te worden
omdat
zij toverde zo veel zij kon
was blij
Het enige wat zij je vroeg
toe
tover eens voor mij
Zij toverde een wereld
uit een lege hand
van maandagmorgen tot
het einde van het land
Ja
zij gaf de kleuren aan de lucht
de warmte aan het vuur
zij bouwde bruggen door de storm
en deuren in een muur
Zij toverde zo veel zij kon
elke keer opnieuw
en hield de stukken van de dagen vast
wanneer jij het niet meer kon
of struikelde en viel
Het enige wat zij je vroeg
toe
tover eens voor mij
Zij toverde in donkerte
zij verzachtte wat zij zag
en hield het licht nog brandend
op een veel te lange dag
Zij plakte dromen aan elkaar
wanneer ze vielen op de grond
en zocht naar woorden voor de stilte
die geen antwoord vond
Zij toverde de jaren door
een thuis van wol en tijd
een plek waar bijna alles kon
en niemand ooit iets kwijt
Maar ergens tussen geven
en het dragen van jouw pijn
vergat jij dat
een tovenaar
soms zelf ook breekbaar kan zijn
Want zelfs de sterkste handen
worden moe
ja
en zelfs sterren vallen af en toe
En wie altijd maar de wonderen verzint
ik zie het nu
die liefde maakte haar
soms blind
Zij wachtte niet op kastelen
niet op goud of diamant
alleen een kleine vonk van jou
de warmte van jouw hand
Zij toverde een huis, een tuin
een leven om ons heen
maar wonderen
maak je
uiteindelijk
niet alleen
niet alleen
Zij toverde zo veel zij kon
dat weet jij vast nog wel
en al liep alles uit de pas
zij vulde in
wat er
zonder haar
niet was
En
het enige wat zij je vroeg
door alle jaren heen
was
tover eens voor mij, mijn lief
ik kan niet toveren alleen
Zij toverde in hemelsblauw
een huis, een thuis
en bleef
wat ik lastig kan geloven nu
geloven
in jou
een huis, een huis
Zij toverde je groot en sterk
dat was een werk
Met liefde hield zij hoog en droog
wat soms wel kilo's, kilo's woog
Zij toverde het uitzicht om tot kunst
en bracht de bloemen steeds weer thuis
Zij toverde, zij toverde
met liefde in een schuur
een beeld, een bad en tegelwerk
met gouden kranen uit de muur
Zij toverde een kind
een hekje langs een paadje
een boom, een poes en
krijttekeningen op een straatje
Zij luisterde naar je hart en liet niet na
ook boos te worden
omdat
zij toverde zo veel zij kon
was blij
Het enige wat zij je vroeg
toe
tover eens voor mij
Zij toverde een wereld
uit een lege hand
van maandagmorgen tot
het einde van het land
Ja
zij gaf de kleuren aan de lucht
de warmte aan het vuur
zij bouwde bruggen door de storm
en deuren in een muur
Zij toverde zo veel zij kon
elke keer opnieuw
en hield de stukken van de dagen vast
wanneer jij het niet meer kon
of struikelde en viel
Het enige wat zij je vroeg
toe
tover eens voor mij
Zij toverde in donkerte
zij verzachtte wat zij zag
en hield het licht nog brandend
op een veel te lange dag
Zij plakte dromen aan elkaar
wanneer ze vielen op de grond
en zocht naar woorden voor de stilte
die geen antwoord vond
Zij toverde de jaren door
een thuis van wol en tijd
een plek waar bijna alles kon
en niemand ooit iets kwijt
Maar ergens tussen geven
en het dragen van jouw pijn
vergat jij dat
een tovenaar
soms zelf ook breekbaar kan zijn
Want zelfs de sterkste handen
worden moe
ja
en zelfs sterren vallen af en toe
En wie altijd maar de wonderen verzint
ik zie het nu
die liefde maakte haar
soms blind
Zij wachtte niet op kastelen
niet op goud of diamant
alleen een kleine vonk van jou
de warmte van jouw hand
Zij toverde een huis, een tuin
een leven om ons heen
maar wonderen
maak je
uiteindelijk
niet alleen
niet alleen
Zij toverde zo veel zij kon
dat weet jij vast nog wel
en al liep alles uit de pas
zij vulde in
wat er
zonder haar
niet was
En
het enige wat zij je vroeg
door alle jaren heen
was
tover eens voor mij, mijn lief
ik kan niet toveren alleen
Zij toverde in hemelsblauw
een huis, een thuis
en bleef
wat ik lastig kan geloven nu
geloven
in jou
Shop
Verhaal
Verloren gaat over het besef dat je soms niet alleen iemand liefhebt, maar ook het beeld dat je van die persoon hebt gemaakt. Vanuit dat perspectief kan liefde werkelijk voelen, totdat de werkelijkheid zich laat zien. Wat overblijft is de verwarring tussen wat er was, wat je dacht dat er was en wat je nooit werkelijk hebt gehad. Een lied over verlangen, verlies en de zoektocht naar jezelf wanneer een liefde uiteindelijk anders blijkt te zijn geweest dan je dacht.
Songtekst
Verloren
ik ben verloren
zoekend tussen jouw handen,
kwijt in je stem,
onder ge-gaan in jouw ogen
en opgestaan in jouw overhemd
ik ben verloren
zoekend ben ik in mijn gedachten
weggerend in uitzichtloze nachten
Heb ik verloren
alles wat je nooit hebt gezegd
wat ik zo verdomd graag zou horen
maar al deze dromen zijn verloren
want ze zijn allemaal niet echt
(Chorus)
ik ben verloren
(Verse 3)
verloren raak ik tussen jou
verdwenen zonder zicht op later
ik weet niet waar ik mezelf
hierin moet laten
want er is geen ooit geen zou
ik ben verloren
ik draag je dichter bij me
dan je ooit bij mij zou zijn gaan horen
en herinner me
wat jij me nooit gegeven hebt
ik mis je in niets van
wat jij nooit gedragen hebt
en noem het toch verlangen
ik ben verloren
hoe vind ik mezelf nog langs
deze oeverloze leegte
die jij
achter hebt gelaten
van iets wat nooit was
wat ik nooit kon verliezen
niet toen,
niet nu,
niet later
ik ben verloren
zoekend tussen jouw handen,
kwijt in je stem,
onder ge-gaan in jouw ogen
en opgestaan in jouw overhemd
ik ben verloren
zoekend ben ik in mijn gedachten
weggerend in uitzichtloze nachten
Heb ik verloren
alles wat je nooit hebt gezegd
wat ik zo verdomd graag zou horen
maar al deze dromen zijn verloren
want ze zijn allemaal niet echt
(Chorus)
ik ben verloren
(Verse 3)
verloren raak ik tussen jou
verdwenen zonder zicht op later
ik weet niet waar ik mezelf
hierin moet laten
want er is geen ooit geen zou
ik ben verloren
ik draag je dichter bij me
dan je ooit bij mij zou zijn gaan horen
en herinner me
wat jij me nooit gegeven hebt
ik mis je in niets van
wat jij nooit gedragen hebt
en noem het toch verlangen
ik ben verloren
hoe vind ik mezelf nog langs
deze oeverloze leegte
die jij
achter hebt gelaten
van iets wat nooit was
wat ik nooit kon verliezen
niet toen,
niet nu,
niet later
Shop
NU SPEELT—
0:000:00
HOESTEKST